การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!
เย่หานและซูเสี่ยวชีกำลังยืนอยู่กลางป่าเขาลูกหนึ่ง
รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงแมลงร้อง อากาศชื้นและอบอ้าว ไม่นานก็เหงื่อท่วมตัว!
เกาะทั้งเกาะอยู่ในเขตเขตร้อน นี่คือป่าดิบชื้น!
ตอนนี้เย่หานต้องทำขั้นตอนแรก นั่นคือหาที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมและเริ่มสร้างที่พัก!
ขั้นตอนนี้สำคัญมาก หากทำไม่สำเร็จ ก็คงต้องบอกลาการเอาชีวิตรอดในป่าไปโดยปริยาย
จากนั้น เย่หานก็พาซูเสี่ยวชีเดินลัดเลาะไปในป่าดิบ
ทั้งคู่เปิดฟังก์ชันถ่ายทอดสดของกำไลข้อมือ
ทำให้ภาพของทั้งคู่ถูกส่งตรงไปยังห้องถ่ายทอดสดทันที
"มีภาพแล้ว มีภาพแล้ว!"
ในห้องส่งรายการแห่งหนึ่ง ชายอ้วนคนหนึ่งตะโกนด้วยความตื่นเต้น
ข้างๆ เขามีสาวคนหนึ่งใส่หน้ากากอนามัย ดูน่ารักมาก
คนสองคนนี้คือผู้บรรยายที่รับผิดชอบบรรยายคู่ของเย่หานและซูเสี่ยวชี
เสี่ยวเผียวและเสี่ยวถวนจื่อ
"การแข่งขันเริ่มแล้ว ในที่สุดก็เริ่มแล้ว ตื่นเต้นมาก!"
เสียงของเสี่ยวถวนจื่อฟังดูขี้เล่นน่าหยิก
"คู่นักแข่งจากประเทศเสินโจวของเรา ช่วงนี้ดังมากเลยนะ!"
"ถูกเรียกว่าปลานำโชคสองตัวของประเทศเสินโจว ในบรรดานักแข่งนับร้อยล้าน ถูกเลือกโดยบังเอิญ ฟังดูสิ นี่มันอะไรกัน ฉันใช้เงินหลักแสนเพื่อสุ่มไอเทมเกม ยังไม่ได้ของดีๆ เลย แต่พวกเขาอาจสุ่มครั้งเดียวได้ของหายากเลยนะ!"
เสี่ยวเผียวกล่าวด้วยความอดสู
เสี่ยวถวนจื่อรู้สึกเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง
ทั้งคู่เป็นสตรีมเมอร์เกม มักจะร่วมกิจกรรมสุ่มของในเกมบ่อยๆ
หากมีโชคแบบนั้นบ้างก็คงดี
"ตอนนี้นักแข่งสองคนกำลังเดินอยู่ในป่าดิบ ดูเหมือนจะหาสถานที่ที่เหมาะสมในการตั้งแคมป์!"
เสี่ยวถวนจื่อพูด
เสี่ยวเผียวมองเธอแล้วพยักหน้า
"ดูเหมือนถวนจื่อจะเตรียมตัวมาดีไม่น้อยเลยนะ!"
"ถ้าพวกเราสองคนจับคู่กันไปแข่ง ก็อาจจะทำผลงานได้ดีเลยทีเดียว!"
เสี่ยวเผียวทำท่ามั่นใจสุดๆ
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดหัวเราะกันแทบคลั่ง
คนสองคนนี้มีชื่อเสียงอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้มีผู้ชมจำนวนมากที่เข้ามาดูเพราะพวกเขาโดยเฉพาะ
"หมูตัณหา อย่าโชว์เลย ได้โปรด ถ้าเธอไปแข่ง เธอจะไปทำหน้าที่เป็นหมูย่างหรือไง?"
"เสี่ยวถวนจื่อน่ารักจัง เธอจะถอดหน้ากากเมื่อไหร่นะ!"
"ขอยกมือคนเดียว ขอให้เสี่ยวถวนจื่อถอดหน้ากาก!"
"นักแข่งจากประเทศต่างๆ ลงจอดบนเกาะนี้หมดแล้ว เมื่อกี้นักแข่งจากญี่ปุ่น เมย์ฉวนเน่ยคู่ หาอาหารเจอแล้ว!"
"นักแข่งประเทศเสินโจวของเราก็ไม่แพ้ใคร เหลียนเฟิง สมเป็นราชันย์นักรบ เขาเพิ่งลงจอดก็ใช้หินก้อนเดียวฆ่างูได้!"
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างพูดคุยกัน
การแข่งขันเริ่มขึ้นแล้ว นักแข่งแต่ละกลุ่มจากทุกประเทศต่างเร่งรีบอย่างยิ่ง
นักแข่งหลายคนเริ่มมีผลงานบ้างแล้ว
ทางฝั่งเย่หานเอง ยังไม่มีผลงานอะไร
และทั่วโลกก็มีห้องถ่ายทอดสดอย่างเป็นทางการห้องหนึ่ง
ห้องถ่ายทอดสดนี้มีป๋อเย่และเต๋อเย่ สองสุดยอดผู้เชี่ยวชาญด้านการเอาชีวิตรอดในป่านั่งประจำการ คอยวิจารณ์สถานการณ์ของนักแข่งแต่ละกลุ่ม
"เรามาดูสถานการณ์ฝั่งประเทศเสินโจวกันบ้าง"
"ประเทศเสินโจวเป็นประเทศที่มีประชากรมาก ครั้งนี้มีนักแข่งแปดกลุ่มเข้าร่วม แต่มีกลุ่มหนึ่งที่ควรจับตามอง นั่นคือกลุ่มที่ถูกสุ่มเลือกโดยบังเอิญ"
ป๋อเย่พูดอย่างคล่องแคล่ว
ข้างๆ เต๋อเย่พยักหน้า
"นักแข่งสองคนนี้หน้าตาดีมาก แต่ดูเหมือนจะไม่มีประสบการณ์เอาชีวิตรอดในป่าเลย!"
"พวกเขาเดินเร็วมากในป่าดิบ แบบนี้เปลืองแรงและเสี่ยงอันตรายด้วย"
"ถ้าหาแหล่งน้ำและอาหารไม่ทัน พวกเขาคงทนได้ไม่นาน"
เต๋อเย่วิจารณ์ฟอร์มของเย่หานและซูเสี่ยวชี เห็นว่าไม่ค่อยสดใสนัก
เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับโลกด้านการเอาชีวิตรอด ส่วนเย่หานกับซูเสี่ยวชีเป็นแค่มือใหม่ เขามีสิทธิ์ที่จะพูดแบบนั้น
อันที่จริง แม้แต่ผู้ชมชาวประเทศเสินโจวหลายคนก็ไม่ค่อยมองว่าเย่หานและซูเสี่ยวชี
เมื่อเทียบกับนักแข่งคนอื่นๆ ที่มีความสามารถ พวกเขาดูเหมือนมาเที่ยวป่าแบบไปเช้าเย็นกลับมากกว่า
หลายคนในใจคิดว่า พวกเขาคงยอมแพ้ในไม่ช้าแน่นอน
แต่ในตอนนี้ เย่หานกำลังแข่งอย่างจริงจัง
เขากำลังอธิบายให้ซูเสี่ยวชีฟัง
"ปรับลมหายใจของเธอ"
"ถ้าหายใจไม่ถูกต้อง จะเหนื่อยเร็ว แถมยังเสี่ยงเป็นตะคริวอีก เธออดทนอีกหน่อย เราเร็ว ๆ นี้ก็จะเจอสถานที่ที่เหมาะสม"
เย่หานพูดกับซูเสี่ยวชี
พร้อมกันนั้น เขาก็เด็ดผลไม้จากพุ่มไม้ข้างทางสองสามลูกให้ซูเสี่ยวชี
ซูเสี่ยวชีทำหน้าสงสัย
"กินได้จริงเหรอ ถ้ามีพิษล่ะ?"
เย่หานขำไม่ออก
"ดูท่าทางไม่รู้จักเลยนะ นี่เรียกว่าลูกนมแมว ออกเสียงพ้องกับผลโสม กินแล้วเป็นอมตะ"
เย่หานพูดเหลวไหลหน้าตาย
แต่ที่เรียกว่าลูกนมแมวนั้นจริง เพราะหน้าตาคล้ายหัวใจคน จึงได้ชื่อนั้น
ผลไม้รสหวาน อร่อย เย่หานกินหนึ่งลูกต่อหน้าซูเสี่ยวชี
ซูเสี่ยวชีถึงค่อยเชื่อบ้าง กินตามบ้าง
เพิ่งกัดคำแรก ดวงตาก็หรี่ลง
"หวานจังเลย!"
ซูเสี่ยวชีไม่เคยทานผลไม้แบบนี้มาก่อน
เย่หานยิ้ม แล้วเดินนำหน้าไป
"เหมือนได้ยินเสียงน้ำแล้ว"
"เดินต่อเถอะ"
เย่หานพาซูเสี่ยวชีเดินต่อไป
ไม่ผิด แค่เดินไม่นานก็เจอลำธาร!
น้ำในลำธารใสมาก เย่หานล้างมือ รู้สึกเย็นสบาย
แต่เขาไม่ได้ดื่มน้ำโดยตรง
เพราะน้ำในลำธารตามธรรมชาติอาจมีไข่พยาธิปนอยู่มากมาย ต้องต้มให้เดือดก่อนจึงจะดื่มได้
"ที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมต้องอยู่ใกล้แหล่งน้ำ หลบลม ห่างจากหน้าผา ร่ม และกันฟ้าผ่า แถมรอบๆ ไม่ควรมีร่องรอยของสัตว์ใหญ่"
"เดินตามลำธารไป ข้างหน้ามีเนินเขาเล็กๆ ที่น่าจะเป็นที่ที่ดี"
เย่หานชี้มือไป
ซูเสี่ยวชีมองตามที่เขาชี้ เห็นเนินเขาเล็กๆ จริงด้วย ดูดีทีเดียว
"เจ้านาย คุณไปเรียนรู้ความรู้พวกนี้มาจากไหน?"
ดวงตาทั้งสองข้างของซูเสี่ยวชีเต็มไปด้วยประกายดาว
ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจ้านายยังมีความสามารถแบบนี้ด้วย!
"ก่อนมาที่นี่ เธอก็ดูคู่มือมาไม่น้อยไม่ใช่เหรอ?"
"โอ้ ดูเหมือนเธอจะดูแต่เรื่องไร้สาระ"
เย่หานพูดประชด
ซูเสี่ยวชีกลอกตาอย่างแรง นายขี้เหนียวคนนี้ พูดดีหน่อยก็หายใจไม่ทั่วท้องแล้ว!
ผ่านไปอีกสิบนาที ทั้งคู่ก็มาถึงเนินเขาเล็กๆ เย่หานตรวจสอบอีกครั้ง ยืนยันว่านี่คือสถานที่ที่เหมาะสมมาก
เขาจึงวางเป้ลงและเริ่มจัดแจงสิ่งของที่มีอยู่
เป้หนึ่งใบ หม้อหนึ่งใบ พลั่วช่างหนึ่งอัน มีดพับสวิสหนึ่งเล่ม
"ตอนนี้เที่ยงแล้ว ฉันจะแบ่งงานให้"
"เธอไปตักน้ำให้เต็มหม้อ แล้วเก็บฟืนมาหน่อย เดี๋ยวเราจะต้มน้ำดื่มก่อน"
"เก็บผลไม้ที่เห็นได้ทั้งหมดมาด้วย ถ้าเจอร่องรอยสัตว์ให้รีบบอกฉัน"
เย่หานพูดกับซูเสี่ยวชี
ซูเสี่ยวชีพยักหน้ารัวๆ แล้วมองเย่หาน
"แล้วนายล่ะ จะทำอะไร?"
เย่หานเขย่าพลั่วช่างในมือ
"ฉันต้องสร้างบ้านไง!"
"ต้องเริ่มแล้ว ถ้าไม่เริ่มคืนนี้จะนอนไหน?"
ซูเสี่ยวชีพยักหน้าแบบงงๆ
เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะสร้างบ้านจากศูนย์ได้ยังไง
ส่วนเย่หานเริ่มลงมือแล้ว