เย่หานปลุกซูเสี่ยวชี ทั้งสองคนเดินออกจากกระท่อม
ปวดเมื่อย!
ทั้งร่างกายเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
โดยเฉพาะหัวไหล่ ยกแทบไม่ไหวเลย
"ยังไหวไหม?"
"ไม่ไหวก็พักวันนี้ ไม่ต้องทำงานหนัก"
เย่หานขยี้ดั้งจมูกของซูเสี่ยวชีเบาๆ
"เฮ้ย หน้ามันเยิ้มไปหมดเลย"
เย่หานเอามือไปเช็ดกับเสื้อผ้าของซูเสี่ยวชี
ซูเสี่ยวชีตอนแรกยังงัวเงียอยู่ พอโดนเย่หานพูดแบบนั้นก็สะดุ้งตื่นทันทีด้วยความโกรธ
"นายขี้เหนียว!"
"ยังกล้าพูดฉันอีก ดูตัวเองก่อนเถอะ ผมบนหัวนายน่ะเอาไปผัดผักได้เลย!"
"เสื้อผ้าก็สกปรก!"
ซูเสี่ยวชีจ้องเย่หานพร้อมพูด
เธอกำลังคิดหนักเรื่องนี้อยู่เลย เย่หานยังเอามาพูดอีก!
บนเกาะร้างที่ไหนจะมีแชมพู เจลอาบน้ำ หรือครีมบำรุงผิวอะไรพวกนั้น?
ซูเสี่ยวชีรู้สึกว่าสองวันมานี้ ผิวตัวเองคงดำขึ้นหลายเฉดแน่ๆ!
"เอาล่ะๆ กินอะไรก่อนเถอะ"
"เธอเตรียมไปก่อน ฉันไปเข้าห้องน้ำหน่อย"
เย่หานพูดจบก็หันหลังเดินจากไป และปิดไลฟ์สดด้วย
ทุกครั้งที่ต้องเข้าห้องน้ำ ต้องปิดไลฟ์สดแน่นอน ไม่งั้นคนทั้งโลกจะเห็นเข้าซะก่อน
ซูเสี่ยวชีเริ่มก่อไฟหุงหาอาหาร
เริ่มจากต้มน้ำ แล้วก็ต้มซุปผักป่า
ผักป่าที่กินได้มีอยู่ไม่น้อย พอใส่เนื้อรมควันกับหน่อไม้แห้งลงไป ก็เป็นอาหารเช้าแล้ว
ไม่นานนัก เย่หานก็เดินกลับมาพร้อมเสียงเป่าปาก และเก็บผลไม้มาด้วย
กินข้าวเช้าเสร็จ เก็บของเล็กๆ น้อยๆ เรียบร้อย เย่หานก็พาซูเสี่ยวชีไปดูกับดักที่วางไว้เมื่อวาน