เพราะซูเสี่ยวชีหิวแล้ว
จากที่ลงมาบนเกาะร้างแห่งนี้ ผ่านมาสองชั่วโมงกว่าแล้ว
ช่วงเวลานั้นไม่ได้พักผ่อนมากนัก เสียพลังงานไปไม่น้อย
เย่หานก็รู้สึกหิวเหมือนกัน
พลาดแล้ว
ถ้ารู้อย่างนี้ ก่อนไปรายงานตัวที่โรงยิม ก็น่าจะกินให้อิ่มท้องก่อน กินไม่ไหวก็ต้องฝืนกินให้เต็มที่!
"ฉันก็หิวเหมือนกัน"
"งั้นเรากินน้ำก่อนดีไหม?"
เย่หานมองดูหม้อที่อยู่ข้างๆ
น้ำต้มสุกแล้วก็วางไว้ให้เย็น ตอนนี้ดื่มได้แล้ว
เย่หานยกหม้อขึ้นชิม
"น้ำนี้อร่อยจริงๆ หวานดี!"
เย่หานดื่มอึกใหญ่ ก็รู้สึกหวานชื่นใจแก้กระหายจริงๆ
ซูเสี่ยวชีก็ทำตามเย่หาน ยกหม้อขึ้นดื่มอึกหนึ่ง
หวานชื่นจริงๆ แต่ยิ่งดื่มยิ่งหิว!
"เจ้านาย เราสองคนต้องกินน้ำแก้หิวอย่างเดียวหรือ?"
"พรุ่งนี้กลับบ้านได้เล่นมือถือหรือยัง?"
ซูเสี่ยวชีถือหม้อพูด
เย่หานกระพริบตา
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ไม่ถึงขนาดนั้น"
"ดูสิเราสองคนหน้ายังดีขนาดนี้ ฟ้าคงไม่ใจร้ายให้เราหิวตายหรอก"
"เธอดื่มน้ำไปก่อน ฉันไปดูว่าจะหาอะไรกินได้ไหม"
เย่หานตัดสินใจไปเดินเล่นดู หาว่าเจอเหยื่อไหม
เขาไม่เชื่อว่าบัฟความโชคดีจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย
"งั้นฉันไปด้วย"
"ฉันจะเอาน้ำไปซ่อนก่อน"
ซูเสี่ยวชีปิดฝาหม้ออย่างพิถีพิถัน แล้วเอาน้ำเข้าไปในกระท่อม
ป้องกันสองชั้น
เพราะที่นี่เป็นป่า กลางป่าดง
ถ้าปล่อยน้ำดื่มไว้ข้างนอกแบบนี้ ถ้ามีแมลงอะไรวิ่งเข้าไปล่ะ?