เย่หานเอ่ยปากทีไรก็เป็นประโยคเด็ดทุกที
และยังเป็นการตีความประโยคนั้นจากอีกมุมหนึ่งด้วย
ผู้ชมต่างก็อึ้งไปหมด
"นี่มันอะไรกัน ตื่นเช้ามาฉันตาฟางหรือเปล่าเนี่ย?"
"คิดไม่ถึงเลย แค่ตื่นมาดูถ่ายทอดสด ยังได้เห็นภาพสุดยอดแบบนี้อีก"
"หม้อของไอ้เกาหลีนั่นมันหายไปไม่ใช่เหรอ นี่หม้อของมันหรือเปล่า?"
"อะไรกันเกาหลี นี่มันหม้อของเย่หานต่างหาก!"
"เหลือเชื่อ สุดยอดจริง ๆ ฉันจะปริ้นต์รูปเย่หานกับซูเสี่ยวชีออกมา ตั้งบูชา!"
"พรหมลิขิตขนาดนี้ มันเกินมนุษย์ไปแล้ว เย่หานกับซูเสี่ยวชี สองคนนี้ต้องมีคนนึงเป็นเทพแห่งโชคชะตาแน่ ๆ!"
..........
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดของเย่หานคลั่งกันไปหมด!
ฝั่งเย่หาน ไม่รู้เรื่องหม้อที่ไอ้เกาหลีทำหาย แต่ผู้ชมรู้สิ!
ตอนนี้ต่อให้คิดด้วยนิ้วโป้งเท้าก็รู้ว่าหม้อใบนี้ต้องเป็นหม้อที่ปักชางกิ๊ก นักแข่งจากประเทศศัลยกรรมทำหายแน่นอน!
ถูกลมพัดมาพอดี ส่งมาถึงหน้าบ้านเย่หานเลยทีเดียว
"น่าจะเป็นเพราะอิทธิพลของพายุฝนนี่แหละ"
"หม้อของนักแข่งคนอื่น ถูกลมพัดปลิว มาโดนที่นี่พอดี"
"ดูที่ตัวหม้อสิ มีรอยขีดข่วนเยอะแยะ แล้วก็มีโคลน เศษหญ้าติดมาด้วย"
เย่หานตรวจดูหม้อใบนี้ แล้วก็เดาเบาะแสได้ในทันที
"หา?"
"แล้วนักแข่งที่ทำหม้อหาย จะเอาอะไรหุงหาอาหารต้มน้ำล่ะ?"
ซูเสี่ยวชีงงไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถาม
"ก็ไม่มีจะใช้สิ"
"หม้อใบนี้น่ะตกเป็นของเราสองคนแล้ว ต่อให้อยากคืนก็คืนไม่ได้ จะไปตามหานักแข่งที่ทำหม้อหายที่ไหนล่ะ?"