สายตาของผู้ชมต่างก็ตามมองเย่หานและซูเสี่ยวชีไปที่ถ้ำแห่งนี้
แต่เย่หานก็ถอยออกมาทันที
เพราะข้างในถ้ำมืดเกินไป มองอะไรไม่เห็นเลย
เขาล้วงกระเป๋าเสื้อ หยิบกระบอกจุดไฟออกมาอันหนึ่ง
โชคดีที่พกกระบอกจุดไฟติดตัวมา ไม่อย่างนั้นวันนี้คงสำรวจถ้ำนี้ไม่ได้จริงๆ
เย่หานหาเศษกิ่งไม้แห้งสองสามอันแถวนั้น ของพวกนี้มีอยู่ทั่วทุกที่
แล้วก็หาไม้สักต้น ทาเรซินหรืออะไรทำนองนั้น ก็ใช้เป็นคบเพลิงง่ายๆ ได้แล้ว
คบเพลิงแบบนี้หยาบมาก ใช้ได้ไม่นาน แต่พอสำรวจถ้ำแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
ต่อไป เย่หานและซูเสี่ยวชีถือคบเพลิงคนละอัน เดินเข้าไปในถ้ำอีกครั้ง
“ถ้ำนี้ชื้นมากเลย”
“ได้ยินเสียงน้ำหยดๆ ด้วย นี่คือมูลค้างคาว เรียกว่าเย่อหมิงซา”
“เย่อหมิงซาเป็นสมุนไพรจีน รสชาติทั้งขมทั้งเผ็ด แต่ช่วยเพิ่มการมองเห็นได้”
เย่หานเห็นมูลค้างคาวบนพื้นด้านหน้า จึงพูดกับซูเสี่ยวชี
ซูเสี่ยวชีเอียงคอคิดเล็กน้อย
แล้วก็ถามความสงสัยของตัวเองออกมา
“เจ้านายกินมาก่อนเหรอ?”
ถ้าไม่เคยกิน จะรู้ละเอียดขนาดนี้ได้ยังไง รู้ขนาดรสชาติเลย?
เย่หานหัวเราะเย็นๆ สองที แล้วตบก้นซูเสี่ยวชีไปทีหนึ่ง
ให้แก่นึกซน!
“เจ้านายแกฉันอ่านหนังสือมามาก ดูจากในหนังสือมา”
“หักเงินเดือนแกหนึ่งเดือนก่อน กล้าพูดอะไรไม่เข้าหูอีก ฉันจะป้อนเย่อหมิงซาให้กินหนึ่งชั่ง”
เย่หานหันไปพูด
แสงคบเพลิงส่องใบหน้าเย่หาน เขายังแกล้งทำหน้าตลก ทำให้ซูเสี่ยวชีตกใจ