“จับมันไว้!”
“ผู้จัดการ!”
“พวกคุณทำอะไรกัน ที่นี่คือโรงแรมขนแกะทองคำ ไม่ใช่ที่ให้มาก่อเรื่องนะ” ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่บนบันไดมองเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนที่กำลังพุ่งเข้าหาตนด้วยสีหน้าเดือดดาล
น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำข่มขู่และคำเตือน
มาถึงขั้นนี้แล้ว ริชาร์ดไม่มีทางถอยอีก ทำได้เพียงเดินหน้าต่อไปให้สุดทาง
“ไม่ต้องห่วง ไม่มีทางผิดแน่”
“ตอนนี้แค่รอให้หมอกกลืนกินเมืองเซนต์เดนนิสทั้งเมือง คุณก็จะได้เห็นสิ่งที่อยากเห็น” หลี่เหวยอันตบไหล่นายตำรวจริชาร์ดเบา ๆ พลางปลอบให้อีกฝ่ายคลายกังวล
“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น” ริชาร์ดมองหลี่เหวยอันอย่างมีนัย
ก่อนหลี่เหวยอันจะมา เขาส่งคนไปตรวจสอบโรงแรมขนแกะทองคำจนทั่วแล้ว แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
หลี่เหวยอันกลับระบุตัวคนที่ต้องจับได้ทันที นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายรู้อยู่ก่อนแล้วว่าคนสองคนนี้มีปัญหา
“คุณเป็นผู้รับใช้ของรุ่งอรุณจริง ๆ เหรอ” ริชาร์ดถามขึ้นกะทันหัน
หลี่เหวยอันหันไปมองริชาร์ด “อะไรนะ”
“ไม่มีอะไรหรอก คุณดูเหมือนสาวกเทพแห่งความมั่งคั่งมากกว่า” ริชาร์ดยักไหล่แล้วพูดส่ง ๆ
“ท่านนายตำรวจ การดูหมิ่นผู้รับใช้ของเทพเจ้าและตั้งข้อสงสัยในศรัทธาของเขาเป็นข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงมาก คริสตจักรรุ่งอรุณ...”
“ผมขอโทษ!” ริชาร์ดยอมรับผิดอย่างรวดเร็ว
เร็วเสียจนหลี่เหวยอันแทบหลังเคล็ด
“ตอนนี้จะเอายังไงต่อ” ริชาร์ดมองเด็กรับรถกับผู้จัดการที่ถูกควบคุมตัวไว้ แล้วถามขึ้น
“พวกเขาต้องผ่านพิธีชำระล้างด้วยหมอกสีเทาสักหน่อย ถึงจะเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาได้” หลี่เหวยอันรู้สึกว่าตัวเองชักจะเหมือนนักต้มตุ๋นเข้าไปทุกที