“วัตถุพิสดารระดับทองแดง? แน่ใจนะ?” หลี่เหวยอันเงยหน้ามองขึ้นไป
สายตานั้นราวกับทะลุผ่านเพดานไปตกอยู่บนหอนาฬิกาบิ๊กเบนที่ชั้นบนสุด
ข้อมูลที่เขาสแกนได้จากเนตรหยั่งรู้ไม่สมบูรณ์
【หอนาฬิกาบิ๊กเบนแห่งเซนต์เดนนิส (ชำรุด · ไม่ทราบระดับ): หมายเลข 112 หอนาฬิกาบิ๊กเบนซึ่งได้รับพรจากอัครบาทหลวงท่านหนึ่งแห่งศาลาสวรรค์ด้วยตนเอง หลังมหาวิหารเซนต์เดนนิสสร้างเสร็จ อักขระรูนเสียหายจนไม่อาจอ่านได้ เมื่อซ่อมแซมแล้วจะแสดงข้อมูลครบถ้วน】
“แน่ใจค่ะ ในบันทึกตลอด 100 ปีของโบสถ์เซนต์เดนนิสมีรายละเอียดเรื่องนี้อยู่”
“แต่ว่าประวัติช่วงนี้บันทึกไว้บนม้วนหนังแกะค่ะ”
“ม้วนหนังแกะอยู่ที่ไหน? ฉันต้องใช้มัน” พอรู้ว่าหอนาฬิกาบิ๊กเบนเป็นวัตถุพิสดารระดับทองแดง หลี่เหวยอันก็นั่งไม่ติด
ลูกซองทองคำเป็นวัตถุพิสดารระดับเหล็กดำ มีอานุภาพรุนแรงถึงขั้นยิงนัดเดียวก็ฆ่าหมีดำธรรมดาได้
แล้ววัตถุพิสดารระดับทองแดงจะมีอานุภาพน่าสะพรึงกลัวเพียงใดกัน?
“อยู่ในห้องเก็บหนังสือค่ะ ชั้นหนังสือที่สาม แถวบนสุด คุณไปหาได้เลย” ฟิโอน่าบอกตำแหน่งอย่างแม่นยำ
“ได้ พวกคุณกินกันต่อเถอะ ฉันไปดูหน่อย”
หลี่เหวยอันออกจากครัว แต่ไม่ได้รีบตรงไปห้องเก็บหนังสือ เขาแวะไปยังร้านอาหารบนถนนเส้นเดียวกันก่อน แล้วสั่งซี่โครงแกะย่างมาหนึ่งชิ้น
หลังจากกินจนอิ่ม เขาจึงกลับโบสถ์อย่างพึงพอใจ
ตอนนั้นบ่ายสองกว่าแล้ว
เหลือเวลาไม่ถึง 4 ชั่วโมงก่อนถึงเวลานัดกับสารวัตร
“เวลาพอ”
ห้องเก็บหนังสือของโบสถ์อยู่ติดกับที่พักของบาทหลวง
หน้าห้องมีประตูไม้ที่รัดด้วยห่วงเหล็ก แต่ไม่ได้ลงกลอน
“สกปรกจริง!” หลี่เหวยอันใช้เท้าเตะประตูไม้ห้องเก็บหนังสือ ประตูส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด