หลังตื่นนอน หลี่เหวยอันก็ไปที่สนามม้า
ม้าที่ผู้อาวุโสต้าเมียนแห่งเมืองเฟยชุ่ยส่งมาให้ถูกมนุษย์หมาป่ากินไปแล้ว เขาจึงต้องซื้อม้าตัวใหม่
“บาทหลวง มาซื้อม้าหรือครับ?” เจ้าของสนามม้ามองไปด้านหลังหลี่เหวยอัน เมื่อไม่เห็นใครอื่นก็เดาออกว่าเขามาทำอะไร
“อืม ฉันอยากได้ม้าดี ๆ สักตัว” หลี่เหวยอันมองเจ้าของสนามม้า
แววดีใจวูบหนึ่งปรากฏบนใบหน้าเจ้าของสนามม้า แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว
“ได้ครับ เชิญตามผมมา” พูดจบ เจ้าของสนามม้าก็พาหลี่เหวยอันไปยังคอกม้า
ระหว่างทาง เขาเรียกแซนเดอร์ส คนงานของสนามม้าออกมาเหมือนคราวก่อน แล้วให้ยกกาแฟมาเสิร์ฟหลี่เหวยอัน
แซนเดอร์สถือกาแฟมาถึงคอกม้า ก็พบว่าลูกค้าที่มาคือหลี่เหวยอัน
“ท่านบาทหลวง มาแล้วหรือครับ”
“อืม มาซื้อม้า” แซนเดอร์สยื่นกาแฟให้หลี่เหวยอัน สีหน้าเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็ลังเล
หลี่เหวยอันไม่พลาดท่าทางนั้น
แต่เขาไม่ได้ถามอะไร เพียงพยักหน้าให้แซนเดอร์ส แล้วมองไปทางประตูสนามม้า
แซนเดอร์สเข้าใจความหมาย รีบเดินออกไป
เจ้าของสนามม้าแนะนำม้าในคอกให้หลี่เหวยอันฟังทีละตัว
มีทั้งม้าพันธุ์ไชร์ ม้าโคเวน ม้าศึกตะวันตก ม้าลาย และม้าสีพื้นอีกหลายชนิด แต่หลี่เหวยอันดูแล้วไม่เห็นว่ามีตัวไหนเข้าท่า
“พอเถอะ ถ้ามีแค่นี้ก็ไม่เอาแล้ว ไว้มีม้าดี ๆ ค่อยให้คนไปบอกฉันที่โบสถ์” หลี่เหวยอันหาเหตุผลปลีกตัวกลับไป
เจ้าของสนามม้าเห็นหลี่เหวยอันไม่ถูกใจม้าของตน ก็แสดงสีหน้าผิดหวัง
“ได้ครับ ถ้ามีม้าดี ๆ ผมจะส่งคนไปบอกคุณ”
หลี่เหวยอันพยักหน้าให้ แล้วเดินออกจากสนามม้า