“พอจัดการธุระเสร็จแล้ว อย่าลืมส่งเบลล์กลับมาด้วย เขาเป็นความหวังของเผ่ามนุษย์หมาป่าวอสส์” ตอนเบลล์ตามหลี่เหวยอันออกจากหมู่บ้าน อเดลากำชับอย่างจริงจังตรงปากทางเข้า
“ถ้าลูกชายฉันเป็นอะไรไปละก็ ฉันจะฉีกคอนายให้ขาด เข้าใจไหม?”
เมื่อถูกอเดลาข่มขู่ หลี่เหวยอันก็พยักหน้าหงึก ๆ ราวกับนกกระทา
แม้แต่หุ่นเชิดมิลเลอร์ที่เกาะอยู่บนบ่าก็ยังพยักหน้ารัว ๆ
ส่วนเบลล์ก็นั่งตัวตรงบนหลังม้าอย่างเด็กดี สายตามองตรงไปข้างหน้า
เบลล์ในร่างมนุษย์ดูมีอายุราวสิบหกปี
ผมสีเงินขาว ดวงตาสีม่วง ผิวขาวผ่อง ใบหน้าประณีต เขาดูมีชีวิตชีวาและเปี่ยมด้วยความดิบเถื่อน เรียกได้ว่ารับข้อดีทั้งหมดของอเดลามาอย่างครบถ้วน
“เบลล์ไม่ใช่ลูกนายจริง ๆ เหรอ? ดูคล้ายนายมากเลยนะ”
“เอาเลือดนายมาให้ฉันหน่อย ฉันจะช่วยตรวจให้”
มิลเลอร์พึมพำข้างหูหลี่เหวยอันไม่หยุด
“หุบปากไปเลย! นอกจากสีผิวแล้ว เหมือนกันตรงไหน?”
“ผมฉันสีแดงทอง ดวงตาสีฟ้า นายบอกมาสิว่าเหมือนกันตรงไหน” หลี่เหวยอันบีบปากมิลเลอร์ไว้
เสียงของมิลเลอร์ยังคงดังลอดออกมาอย่างไม่ยอมแพ้ “อย่าหลอกตัวเองเลย เป็นผู้ชายก็ต้องกล้ายอมรับเรื่องเลว ๆ ที่ตัวเองทำสิ”
“เรื่องทำให้เมียคนอื่นท้อง ฉันเห็นมาเยอะแล้ว...”
“ช่วยหุบปากทีเถอะ!” หลี่เหวยอันเอามือปิดปากมิลเลอร์ไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล
เบลล์กะพริบตาปริบ ๆ มองพ่อทูนหัวที่จู่ ๆ ก็โมโห ก่อนจะหันกลับมามองหลี่เหวยอันอย่างสงสัย “พ่อทูนหัว เป็นอะไรไปเหรอ?”
หลี่เหวยอันมองใบหน้าของเบลล์แล้วรู้สึกสิ้นหวังอยู่บ้าง
มิลเลอร์ชี้นำเสียจนเขาเริ่มคิดว่าร่างมนุษย์ของเบลล์หน้าตาคล้ายเขาจริง ๆ