“ฉันเคยคิดมาตลอดว่าเซนต์เดนนิสเป็นเมืองชนบทห่างไกลที่ยากจน ไม่นึกเลยว่าจะมีตลาดมืดใต้ดินสุดมหัศจรรย์แบบนี้ด้วย” หลี่เหวยอันเดินไปพลางมองไปรอบ ๆ
ทุกสิ่งรอบตัวทำให้เขารู้สึกแปลกใหม่ไปหมด
ดัตช์มองหลี่เหวยอันด้วยสีหน้าประหลาดใจ “อะไรทำให้นายคิดว่าเซนต์เดนนิสจนขนาดนั้น?”
หลี่เหวยอันได้ยินคำถามย้อนกลับ จึงมองดัตช์ด้วยความสงสัยยิ่งกว่าเดิม “เซนต์เดนนิสไม่จนเหรอ?”
“ลองดูถนนหนทางกับอาคารของเซนต์เดนนิส รวมถึงชีวิตความเป็นอยู่ที่แย่ของผู้คนสิ มีตรงไหนบ้างที่ไม่บอกคนอื่นว่าที่นี่จน?”
หลี่เหวยอันคิดว่าตัวเองตัดสินไม่ผิด
“รอบเซนต์เดนนิสมีเหมืองทองขนาดใหญ่ถึงสามแห่ง ส่วนเหมืองขนาดกลางกับขนาดเล็กก็นับไม่ถ้วน แม้แต่ในแม่น้ำก็อาจขุดเจอเกล็ดทองได้ นายยังจะบอกว่าที่นี่จนอีกหรือ?”
ดัตช์เดินนำหน้า หลี่เหวยอันเดินตามหลัง
“อ้อ” หลี่เหวยอันรับคำแบบขอไปที
“เซนต์เดนนิสเป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองทั่วประเทศที่มีรถราง อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองที่ติดตั้งไฟฟ้าตามถนนและร้านค้า แถมยัง...” ดูเหมือนดัตช์จะผูกพันกับเมืองนี้มาก จนทนฟังคนอื่นพูดถึงในแง่ร้ายไม่ได้
หลี่เหวยอันรู้กาลเทศะดี จึงปิดปากเงียบ
“เอาละ ถึงแล้ว ที่นี่แหละ” ดัตช์พาหลี่เหวยอันมาหยุดอยู่หน้าร้านที่มีป้ายสลักรูปธนูกับสัตว์ร้าย
“ที่นี่ขายน้ำมนต์เหรอ? ดูเหมือนร้านขายปืนมากกว่า” หลี่เหวยอันมองเข้าไปผ่านกระจก ภายในร้านวางปืนพกกับปืนไรเฟิลเรียงรายแน่นขนัด