“แน่ใจหรือว่าพ่อของคุณพูดแบบนี้?” แบรนดอน กรีนยิ้มมุมปาก พลางมองเอเดรียน เอ็ดเวิร์ดที่สีหน้าไม่น่าดู
“ครับ โทรเลขจากพ่อยังอยู่ตรงนี้” เอเดรียน เอ็ดเวิร์ดส่งโทรเลขในมือให้แบรนดอน
แบรนดอนรับโทรเลขมาแล้วกวาดตามอง
ข้อความบนนั้นเรียบง่ายมาก
【เอเดรียน เอ็ดเวิร์ด:
ถึงลูกชายคนเล็กที่รักของพ่อ พ่อเห็นรูปที่ลูกส่งมาทางกล้องถ่ายภาพระยะใกล้แล้ว
พ่อยืนยันได้ว่าเธอเป็นพี่สาวหรือพี่ชายของลูกใช่ไหม?
หน้าตาเหมือนเอมิลี่ไม่มีผิด เพียงแต่สีผมกับดวงตาไม่ได้เหมือนพ่อหรือเอมิลี่เลยสักฝ่าย...
เอมิลี่มีผมหยิกสีดำ ดวงตาก็เป็นสีเทา
แต่เขาสวยเหมือนน้าเอมิลี่ของลูก
รู้ไหม น้าเอมิลี่ของลูกคือรักแรกของพ่อ พ่อไม่มีทางจำผิด
ถึงพี่ชายของลูกจะสวยเกินไปหน่อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร แม่ของลูกมักต้านทานคนหน้าตาดีไม่ไหว
บางทีพอแม่ของลูกเห็นรูปของเหวยอันแล้ว อาจยอมให้พ่อขึ้นเตียงก็ได้
ลูกเอ๋ย อย่ามีอคติกับพี่ชายของลูก เขาไม่ใช่ลูกนอกสมรส แต่เป็นลูกของพ่อกับภรรยาเก่า พ่อไม่ได้ทรยศแม่ของลูก
ช่วยสั่งสอนไอ้เด็กตระกูลไมเคิลสันให้พ่อหน่อย ส่วนเจ้าตัวประหลาดจากตระกูลแวนทรู พ่อจะไปคุยกับพวกเขาเอง
โรเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด พ่อผู้รักลูกที่สุด】
“ฮ่า ๆ ๆ!” หลังอ่านโทรเลขของโรเบิร์ต เอ็ดเวิร์ดจบ แบรนดอนก็หัวเราะเสียงดัง
“เอาเถอะ ในเมื่อท่านโรเบิร์ตพูดแบบนี้ ผมคิดว่าสถานะของบาทหลวงหลี่คงไม่มีปัญหาแล้ว”
แม้แบรนดอนจะพูดอย่างนั้น แต่ก็ยังไม่ได้จัดการเรื่องสถานะของหลี่เหวยอันทันที