หลี่เหวยอันโยนค้อนยามสนธิในมือขึ้นไปบนฟ้า แสงสีเหลืองอุ่นสายหนึ่งพลันแผ่กระจายทั่วห้องหลอมโลหะ งดงามระยิบระยับ
“วิชาค้อนของนายอะไรกัน ระวังฉันฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทนะ ทักษะเล็ก ๆ แบบนี้ ใครมีมือก็ทำได้ทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง?” หลี่เหวยอันรับค้อนที่ร่วงลงมาจากฟ้า แล้วกวัดแกว่งอย่างรวดเร็วสองสามครั้ง
อากาศในห้องหลอมโลหะถูกฉีกกระชากและม้วนพัด ก่อนจะควบแน่นขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วพุ่งกระแทกกำแพงห้อง สุดท้ายก็ทิ้งหลุมเล็ก ๆ ไว้บนผนังหินสีดำแข็งแกร่งหลายแห่ง
“ถุย! หน้าด้านจริง ๆ นี่เป็นวิชาค้อนมือเดียวระดับทองที่สืบทอดกันมาในตระกูลมิลเลอร์ แถมยังเป็นวิชาหลอมโลหะด้วย ชื่อว่า ‘ขุนเขา’!”
“งั้นเหรอ? ฉันว่างั้น ๆ นะ” ค้อนมือเดียวที่หลี่เหวยอันขว้างออกไปเฉียดศีรษะมิลเลอร์แล้วพุ่งผ่านไป
มิลเลอร์ถูกลมแรงพัดจนล้มลงไปนอนกับพื้น ส่งเสียงครางงึมงำไม่ยอมลุก “ค่ารักษาพยาบาล ทองคำแท่งมาตรฐานหนึ่งแท่ง”
“ได้สิ นายอัปเกรดลูกโม่ทองคำให้เสร็จเมื่อไร ฉันจะให้อีกแท่ง” หลี่เหวยอันมองวัสดุที่กองอยู่ข้างเก้าอี้เอน
เมื่อได้ยินคำรับปากจากหลี่เหวยอัน มิลเลอร์ก็รีบลุกพรวดจากพื้นแล้ววิ่งไปหาวัสดุ
“ตกลง เอาทองคำแท่งมาตรฐานกับทองคำแท่งจากเขตเหมืองมาอีกอย่างละแท่ง ฉันต้องสกัดทองคำบริสุทธิ์ 500 ออนซ์จากพวกมัน”
มิลเลอร์ขยายร่างอย่างรวดเร็ว แล้วเข้าสู่โหมดหลอมโลหะอีกครั้ง
ตอนหลี่เหวยอันกับมิลเลอร์ออกจากห้องหลอมโลหะ ข้างนอกก็มืดแล้ว
หลี่เหวยอันเดินไปพลางตรวจดูลูกโม่ทองคำที่ผ่านการเปลี่ยนแปลงไปพลาง
ลูกโม่ทองคำกระบอกใหม่เปลี่ยนจากสีเหลืองทองทั่วทั้งกระบอกเป็นสีทองหม่น สองข้างลำกล้องมีลายเส้นเล็ก ๆ หลายเส้นที่เปลี่ยนสีไปมาไม่หยุด