“ทำไมมองผมด้วยสายตาแบบนั้น ผมจำไม่ได้ว่าติดหนี้คุณนะ” หลี่เหวยอันแบมือ
ดาเมียนถอนหายใจ “เหมืองเลเวนถูกปิดแล้ว ไม่ให้คนนอกเข้าไป ได้ยินว่าคุณมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเอดริกอยู่บ้าง ผมก็เลยมาขอร้องคุณ”
“คุณได้ยินมาจากใคร” หลี่เหวยอันวางแผนจะจับตัวคนปล่อยข่าวลือมาซ้อมให้ตาย
เขาไม่อยากเข้าไปพัวพันกับมนุษย์หมาป่า
“ช่างซ่อมนาฬิกาหนุ่มคนหนึ่ง เขาฝากคำมาบอกคุณด้วย”
“ว่าอะไร” หลี่เหวยอันฟังก็รู้ทันทีว่าเป็นลูกชายติดพนันของไรน์ฮาร์ท มิลเลอร์
“เขาบอกให้คุณไปช่วยพ่อของเขาที่คฤหาสน์ตระกูลเอดริก”
“หา?” คราวนี้หลี่เหวยอันนั่งไม่ติดแล้ว คนของตระกูลเอดริกจับไรน์ฮาร์ทไปจริง ๆ ด้วย
“แล้วชายหนุ่มคนนั้นล่ะ” หลี่เหวยอันหันไปถามดาเมียน
“ตายแล้ว! พวกเราพบเขาระหว่างทางตอนกลับมา”
“เขาถูกคนหักขาทั้งสองข้างแล้วทิ้งไว้ข้างทาง ช่วยไม่ทันแล้ว”
ตอนดาเมียนผู้เฒ่าพูดประโยคนี้ เขาดูเสียดายอยู่บ้าง ชายหนุ่มคนนั้นยังอายุน้อยจริง ๆ
“น่าเสียดายจริง ๆ หวังว่าคุณมิลเลอร์จะทำใจรับข่าวนี้ไหว”
“ไปกันเถอะ เราไปที่คฤหาสน์ตระกูลเอดริกกัน” หลี่เหวยอันไม่คิดว่าเพิ่งผ่านไปแค่สองวัน ตัวเองก็กลายจากฝ่ายรุกเป็นฝ่ายรับเสียแล้ว
อิทธิพลของตระกูลเอดริกในเมืองเซนต์เดนนิสนับว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ
คฤหาสน์ตระกูลเอดริกตั้งอยู่ในย่านคนรวยของเซนต์เดนนิส พูดให้ถูกก็คงเรียกว่าคฤหาสน์ไม่ได้
คฤหาสน์ต้องมีทั้งไร่นา ทะเลสาบ สวนผลไม้ สนามม้า และป่าเขา ที่แบบนั้นถึงจะเรียกว่าคฤหาสน์ได้