หลี่เหวยอันมาถึงหน้าโบสถ์ ก็เห็นปีศาจทะเลโพร์เชียพาลูกเรือมาถึงพอดี
โพร์เชียถูกม่านคลื่นเสียงขวางไว้ด้านนอก
ฟิโอน่ากับโซเฟียพูดคุยกับโพร์เชียผ่านม่านคลื่นเสียง
“ขอโทษนะ ฉันให้พวกคุณเข้ามาไม่ได้ ต้องรอให้บาทหลวงหลี่กลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน” ฟิโอน่าส่ายหน้าปฏิเสธคำขอของโพร์เชีย
ชายฉกรรจ์ผมสีน้ำเงินหลายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังโพร์เชียได้ยินว่าข้อเสนอของนางถูกปฏิเสธ ก็พากันเดือดดาล มือที่กำตรีศูลแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“องค์หญิง! พวกนางเสียมารยาทเกินไปแล้ว กล้าปฏิเสธท่านได้อย่างไร!”
“หุบปาก!” โพร์เชียเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง แล้วตวาดใส่
“โพร์เชีย?” ตอนหลี่เหวยอันแบกม้วนภาพมาถึงหน้าประตู ก็เห็นโพร์เชียกำลังดุลูกน้องเสียงเข้ม
โพร์เชียเห็นหลี่เหวยอันที่สะพายกรอบภาพอยู่ ก็มีสีหน้าประหลาดใจ
“ท่านบาทหลวง” โพร์เชียคำนับหลี่เหวยอัน
“ตามฉันเข้ามา” หลี่เหวยอันเดินไปถึงหน้าโบสถ์ แล้วยกมือแตะม่านคลื่นเสียง ม่านนั้นพลันสลายไปชั่วครู่
โพร์เชียกับชายฉกรรจ์ 23 คนเดินตามหลี่เหวยอันเข้าโบสถ์
พอเข้ามาในโบสถ์ โพร์เชียกับพวกก็พากันถอนหายใจยาว
กลิ่นอายสกปรกโสมมภายในเมืองเซนต์เดนนิสแผ่ซ่านเข้ากัดกร่อนวิญญาณของพวกเขาอยู่ตลอดเวลา ทำให้รู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง
“ขอบคุณที่รับพวกเราไว้ ท่านบาทหลวง” โพร์เชียคำนับอีกครั้ง
หลี่เหวยอันโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องเกรงใจ เรื่องต่อจากนี้อาจต้องรบกวนพวกคุณช่วยด้วย”
“คาเมรอน! มิลเลอร์! ฉันกลับมาแล้ว” พูดจบหลี่เหวยอันก็ตะโกนเข้าไปในโบสถ์