“ฉันไม่คิดอย่างนั้น!” มิลเลอร์ตัดบทจินตนาการของหลี่เหวยอันทันที
“ผู้แข็งแกร่งขั้นทองไม่ใช่คนที่จะฆ่าได้ง่าย ๆ”
“นายมีข้อมูลของอีกฝ่ายโดยละเอียดไหม?”
“โคล ไมเคิลสัน” หลี่เหวยอันเอ่ยชื่อคนที่มา
“นายแน่ใจหรือว่าอีกฝ่ายแซ่ไมเคิลสัน?” มิลเลอร์ทวนแซ่ของโคลอีกครั้ง
“แน่ใจสิ มีปัญหาอะไรหรือ?” หลี่เหวยอันเห็นเฟืองในดวงตาของมิลเลอร์หมุนอย่างรวดเร็ว
“ถ้าอีกฝ่ายแซ่ไมเคิลสันจริง ๆ แถมแฟนสาวยังเป็นสายเลือดบริสุทธิ์ของตระกูลแวนทรู นี่คงเป็นรักรันทดสะเทือนฟ้าดินเลยละ” น้ำเสียงของมิลเลอร์เจือแววอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้าน
“แซ่ไมเคิลสันมีปัญหาอะไร?” หลี่เหวยอันนั่งอยู่บนเตียง มองมิลเลอร์ที่เดินไปมาบนโต๊ะเขียนหนังสือ
“ตระกูลไมเคิลสันเป็นตระกูลนักล่าอสูรระดับตำนาน เท่าที่ฉันรู้ สืบทอดกันมานานเกือบ 1,700 ปีแล้ว”
“ฉันไม่เคยได้ยินชื่อโคล ไมเคิลสันที่นายพูดถึง น่าจะเป็นสมาชิกหน้าใหม่ที่เกิดในช่วงร้อยปีมานี้”
“ถ้าเป็นคนของตระกูลไมเคิลสัน งั้นก็พอมีวิธีแล้ว” น้ำเสียงของมิลเลอร์ฟังดูเจ้าเล่ห์ขึ้นเล็กน้อย
“ว่ามาสิ” หลี่เหวยอันใช้นิ้วจิ้มมิลเลอร์จนล้ม อีกฝ่ายก็เอนตัวนอนลงอย่างว่าง่าย กางแขนขาออก
“นายเขียนจดหมายถึงศาลาสวรรค์ บอกให้พวกเขาแจ้งเรื่องนี้แก่ประมุขตระกูลไมเคิลสันคนปัจจุบัน หรือไม่ก็ให้ส่งคนไปดักอีกฝ่ายระหว่างทางก็พอ”
“ถ้าพ่อของเขารู้ว่าเขาคบกับแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ โอกาสสูงมากที่จะหักขาเขา” มิลเลอร์พูดอย่างสะใจเล็ก ๆ
“งั้นก็ดี ฉันจะไปส่งโทรเลขเดี๋ยวนี้” หลี่เหวยอันพูดจบก็อุ้มมิลเลอร์ออกจากห้องไปทันที