“ว่ามาสิ คุณรู้อะไรบ้าง?” หลี่เหวยอันเดินเคียงข้างบาร์นส์ไปตามถนนโคลนเลนของวาเลนไทน์ พลางขมวดคิ้วถาม
บาร์นส์หลบแอ่งน้ำเน่า ก่อนหันมามองหลี่เหวยอัน “อยากรู้เรื่องไหนล่ะ?”
“เล่ามาทั้งหมดนั่นแหละ” หลี่เหวยอันหลบกองมูลม้า “สภาพถนนในวาเลนไทน์แย่จริง ๆ”
“ใครว่าไม่ล่ะ? ถนนเส้นนี้ไม่เปลี่ยนสภาพมาสิบกว่าปีแล้ว”
บาร์นส์บ่นขึ้นมา
“เด็ก ๆ ที่คุณตามหา น่าจะอยู่ที่ภูเขาป้อมปราการ ส่วนคนที่สวมเสื้อคลุมสีเขียวที่คุณพูดถึงก็คือพวกโจรลักพาตัว”
“พวกมันเป็นสาวกของผู้ไร้หน้า คุณแน่ใจหรือว่าจะไปยุ่งกับพวกนั้น? พวกนั้นไม่ใช่คู่ต่อกรที่รับมือได้ง่าย ๆ”
“ก่อนหน้านี้พวกมันก่อเรื่องในวาเลนไทน์อย่างหนัก แต่ไม่รู้ทำไม ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาถึงหายไปกันหมด”
บาร์นส์พูดด้วยสีหน้าฉงน
“คุณตามหาพวกมันไปทำไม?” บาร์นส์หันมามองหลี่เหวยอัน
“พวกมันทำร้ายสาวกของรุ่งอรุณ พวกมันเป็นฝ่ายชั่วร้ายไม่ใช่หรือ?” หลี่เหวยอันตอบส่ง ๆ
“ถ้าไม่รังเกียจ คืนนี้พวกคุณมาพักที่โบสถ์เตาไฟได้ ช่วงนี้วาเลนไทน์ไม่ค่อยสงบ” บาร์นส์ชี้ไปยังโบสถ์เล็ก ๆ ที่อยู่สุดถนน
“เทียบกับโบสถ์แล้ว ผมชอบกุหลาบแดงมากกว่า ได้ยินว่าสาว ๆ ที่นั่นอัธยาศัยดี”
ระหว่างที่พูดคุยกัน พวกเขาก็มาถึงหน้าโบสถ์แล้ว
“อัธยาศัยดีจริง ๆ ดีจนควักหัวใจควักไส้ให้เลยล่ะ หลังเที่ยงคืนพวกเธอจะยิ่งอัธยาศัยดีเป็นพิเศษ แต่คุณควรออกมาก่อนถึงตอนนั้น” บาร์นส์พูดพลางผลักประตูโบสถ์ให้เปิดออก
ระหว่างทาง เขาพอคาดเดาความแข็งแกร่งของหลี่เหวยอันได้คร่าว ๆ แล้ว ผู้แข็งแกร่งขั้นทองไม่ใช่คนที่เขาต้องคอยห่วงมากนัก