หลี่เหวยอันจ้องคาวบอยอย่างจริงจัง «ลืมแล้ว!»
«ถึงได้ถามนายไง»
«อย่าคิดโกหกฉันเชียว»
«เฮ้อ รู้งี้น่าจะเก็บพวกที่ยังมีชีวิตไว้ถามอีกสักสองคน»
คาวบอยมองหลี่เหวยอันที่พูดไม่หยุด สีหน้ายิ่งแปลกพิกล
ตอนนี้เขาเริ่มเชื่อแล้วว่าหลี่เหวยอันลืมไปว่าตัวเองเป็นใคร
อย่างน้อยหลี่เหวยอันที่เขาเคยได้ยินชื่อหรือเคยพบเจอ ก็ไม่ได้พูดมากขนาดนี้
«ตอบคำถามฉัน» หลี่เหวยอันเร่งอย่างเริ่มหมดความอดทน
คาวบอยดึงวัชพืชไม่รู้จักชนิดหนึ่งขึ้นมาจากพื้น เคี้ยวจนแหลกแล้วอุดลงในปากแผลตรงไหล่
«สมุนไพรเหรอ?» ความสนใจของหลี่เหวยอันถูกเบี่ยงเบนไป
คาวบอยพยักหน้า «หญ้าห้ามเลือด นายลืมเรื่องนี้ด้วยหรือไง? เป็นความรู้พื้นฐานของคาวบอยนะ»
«หุบปาก!» หลี่เหวยอันตวาด
«โอเค ได้» คาวบอยปิดปากตัวเอง
«ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน ตอบคำถามมา» หลี่เหวยอันยกปากกระบอกปืนจ่อหน้าอกคาวบอย
คาวบอยยกมือทั้งสองข้าง «อย่ายิงนะ ในเมื่อนายความจำเสื่อมแล้ว เรื่องบาดหมางระหว่างเราก็ถือว่าหายกัน»
«ดูจากสภาพแล้วนายคงถูกทิ้ง พวกเราเอาบัญชีแค้นไปคิดกับแก๊งหมาป่าหอนก็พอ»
«แก๊งหมาป่าหอน? ฉันเป็นคนของแก๊งหมาป่าหอนเหรอ?» หลี่เหวยอันถาม
«ก็ประมาณนั้น ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียด ตามข่าววงในบอกว่าสถานะของนายคล้ายกับที่ปรึกษาในกองทัพ»
«พวกเราไม่เคยเห็นนายใส่ชุดของแก๊งหมาป่าหอนเลย»
คาวบอยเองก็รู้ข่าวไม่มากนัก
«ดูเหมือนนายจะเกลียดฉันมากนะ» หลี่เหวยอันมองคาวบอย
คาวบอยสูดหายใจลึก รู้ว่าปิดบังอีกฝ่ายไม่สำเร็จ «จะเรียกว่าเกลียดก็ไม่ถึงขนาดนั้น แค่แค้นใจ นายปล้นฉันไปสามครั้ง»