“คุณไม่รู้หรือ?” เอดริกมองหลี่เหวยอันอย่างฉงน
“รู้อะไรล่ะ!” หลี่เหวยอันเลิกคิ้วถามกลับ
เอดริกมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของหลี่เหวยอัน ก่อนจะแสดงสีหน้ากระจ่างแจ้ง
“คุณยังเด็ก ไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติ”
“แต่ผมคงบอกคุณได้ไม่มากนัก เกี่ยวกับเซนต์เดนนิสมีตำนานเรื่องหนึ่ง”
“ตำนานอะไร?”
“ตำนานเกี่ยวกับคัมภีร์แห่งความเงียบ บทที่เจ็ดซึ่งหลงเหลืออยู่”
“แต่ก็ไม่ต้องใส่ใจมากนัก จุดประสงค์หลักที่ตระกูลเรามาที่นี่ก็เพราะมีทองคำอยู่มากมาย”
“ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว ตำนานส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ตำนาน กาลเวลาแทบจะลบเลือนทุกสิ่งไปหมด”
“ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่รวดเร็ว ทำให้พวกนอกรีตอย่างพวกเราจำเป็นต้องปรับตัวเข้ากับสังคมมนุษย์”
ยิ่งเอดริกพูด หัวข้อสนทนาก็ยิ่งออกทะเล
หลี่เหวยอันที่อยู่ข้าง ๆ ได้แต่ขานรับส่ง ๆ อืม ๆ อา ๆ
เห็นชัดว่าอีกฝ่ายกำลังปัด ๆ เขาอยู่
“เรากลับมาคุยเรื่องตระกูลวอสกันดีกว่า” หลี่เหวยอันไม่อยากฟังอีกฝ่ายพูดไร้สาระต่อ จึงดึงหัวข้อกลับมา
“ได้ ผมจะจ่ายทองคำแท่งมาตรฐานให้หนึ่งแท่ง แลกกับข้อมูลของตระกูลวอส แล้วช่วยล่อพวกเขาไปที่เหมืองเลเวนด้วย”
“สองแท่ง ข้อมูลของผมเป็นความลับสุดยอดภายในตระกูลวอส มูลค่าสูงมาก” หลี่เหวยอันยื่นข้อเสนอ
เอดริกครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลง
สำหรับตระกูลเอดริกที่ครอบครองหนึ่งในสามเหมืองทองคำใหญ่แห่งตะวันตก ทองคำแท่งมาตรฐานสองแท่งก็เป็นเพียงเรื่องขุดแร่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น
“ลูกชายมนุษย์หมาป่าสีเงินของผู้นำตระกูลวอสคนปัจจุบัน เป็นลูกที่ภรรยาของเขามีกับมนุษย์หมาป่าตัวอื่น”
“เชี่ย!!!” ผู้นำตระกูลเอดริกได้ยินข่าวสุดช็อกนี้แล้ว ก็รู้สึกว่าทองคำสองแท่งที่เพิ่งจ่ายไปคุ้มค่าสุด ๆ