“อะไรนะ?” หลี่เหวยอันมองเด็กหนุ่มมนุษย์หมาป่าที่กำลังกระดิกหางให้เขาอย่างระแวดระวัง
หลี่เหวยอันสบตาคู่ใสชุ่มฉ่ำของอีกฝ่าย และเห็นเงาสะท้อนของตัวเองอยู่ในนั้น
“อเดลาถามว่าเมื่อไหร่นายจะกลับไป หลังแซ็ก วอสตาย นางก็จะได้เป็นราชาหมาป่าแล้ว นายอยากกลับไปเมื่อไหร่ก็ได้”
“ไม่ต้องคอยดูสีหน้าใครทั้งนั้น”
“นายชื่ออะไร?” หลี่เหวยอันหันไปถามเด็กหนุ่มมนุษย์หมาป่า
“เบลล์ วอส!” เด็กหนุ่มหมาป่านั่งลงตรงหน้าหลี่เหวยอัน
แม้จะนั่งอยู่ เขาก็ยังสูงกว่าหลี่เหวยอันหนึ่งช่วงหัว
หลี่เหวยอันมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ดูเหมือนฮัสกีมากกว่ามนุษย์หมาป่า แล้วจมอยู่ในความคิด
“ขอโทษนะ ฉันความจำเสื่อม อเดลาคือใครเหรอ?”
คำถามของหลี่เหวยอันทำให้เบลล์ วอสชะงักไปเล็กน้อย
“อเดลา แม่ของผมครับ”
หลี่เหวยอันเลิกคิ้ว ทันใดนั้นก็เริ่มคาดเดาแผนการซับซ้อนมากมายในหัว
พวกมนุษย์หมาป่าวอสหยุดมือกันหมดตั้งแต่ตอนที่เบลล์สังหารแซ็ก และยังล้อมเขาไว้ราวกับกำลังปกป้อง
เห็นท่าทางเช่นนี้ หลี่เหวยอันก็รู้ว่าการฆ่าแซ็กต้องมีการวางแผนไว้ก่อน
ผู้หญิงที่ชื่ออเดลาคนนี้ไม่ธรรมดาเลย
“อีกสักสองสามวันแล้วกัน ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก” หลี่เหวยอันวางแผนหาเวลาไปยังเผ่าวอส เพื่อพบผู้หญิงที่ชื่ออเดลาคนนี้
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับก่อนนะครับ”
เบลล์พูดพลางพาฝูงหมาป่าทำท่าจะจากไป
มนุษย์หมาป่าจากตระกูลเอดริกคิดจะขวางไว้ แต่หลี่เหวยอันแค่นเสียงเย็นชา พวกนั้นก็เปิดทางให้
หากควบคุมมนุษย์หมาป่าจากแก๊งหมาป่าหอนพวกนี้ไว้ในมือได้ ย่อมเป็นประโยชน์ต่อหลี่เหวยอันมากกว่าฆ่าพวกเขาทิ้ง