นิวออสติน ถนนปาล์ม ร้านตัดเสื้อสั่งตัดส่วนตัววาแลนเดียร์
หลี่เหวยอันกับมอร์กานากำลังเลือกผ้า โดยมีเจ้าของร้านนำทาง
“มอร์กานา มาพอดีเลย เมื่อวานร้านเพิ่งได้ผ้าไหมตะวันออกมาหนึ่งพับ ลองดูสิว่าชอบไหม”
วาแลนเดียร์ เจ้าของร้าน เป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น กิริยาสง่างาม ผิวขาว น้ำเสียงอ่อนโยน
สายตาของหลี่เหวยอันกวาดผ่านใบหูของวาแลนเดียร์อย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะพบว่าหูของอีกฝ่ายแหลมกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย ราวกับเอลฟ์ในตำนาน
มอร์กานาสังเกตเห็นสายตาของหลี่เหวยอันได้อย่างว่องไว เขากระตุกแขนเสื้อหลี่เหวยอันเบา ๆ แล้วกระซิบเสียงต่ำ “อย่าเสียมารยาท วาแลนเดียร์มีสายเลือดเอลฟ์อยู่หนึ่งในสี่”
หลี่เหวยอันไม่คิดเลยว่าโลกนี้จะมีสิ่งมีชีวิตอย่างเอลฟ์อยู่จริง ความอยากรู้อยากเห็นพลันถูกจุดขึ้นมา แต่ตอนนี้เห็นชัดว่าไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะถาม
“มอร์กานา บาทหลวงรูปงามท่านนี้เป็นใครหรือ?”
“หน้าตาสวยจริง ๆ สวยกว่าเอลฟ์เสียอีก”
แววตาของวาแลนเดียร์เป็นประกายระยิบระยับขณะมองหลี่เหวยอัน
“วาแลนเดียร์ ท่านนี้คือบาทหลวงจากโบสถ์รุ่งอรุณ หลี่ อีกอย่าง เขาเป็นผู้ชาย อย่าทำให้เขาลำบากใจเลย” มอร์กานายกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเอง
วาแลนเดียร์กวาดตามองมอร์กานาตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าแปลกประหลาด “แน่ใจหรือ? ถ้าสายตาฉันยังปกติดี เธอก็เป็นสาวงามตัวจริงเสียงจริงนะ”
“นั่นเป็นอุบัติเหตุนิดหน่อย ผมเป็นผู้ชายเต็มร้อย” หลี่เหวยอันเกร็งหน้า มองวาแลนเดียร์อย่างจริงจัง
วาแลนเดียร์พยายามกะพริบตาอยู่สองสามครั้ง ไม่นานก็กลับมาเผยสีหน้าชื่นชมอีกครั้ง