หลี่เหวยอันพูดจบก็เดินตรงเข้าไปในโบสถ์ ทิ้งเอเดรียนไว้กับสีหน้าสิ้นหวัง
“บ้าจริง ฉันไม่เชื่อหรอก ฉันต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อให้ได้”
เอเดรียนเดินวนไปมาอยู่กับที่ไม่กี่วินาที ก่อนจะลุกพรวดแล้ววิ่งเข้าไปในศาลาสวรรค์
ไม่นานนัก เขาก็วิ่งออกมาพร้อมรูปหลี่เหวยอันในชุดผู้หญิงหลายใบ ซึ่งถ่ายจากมุมต่าง ๆ กัน
หลังออกจากศาลาสวรรค์ เอเดรียนก็ตรงไปยังส่วนลึกของโบสถ์
ส่วนหลี่เหวยอันเข้าไปในโบสถ์และพบจุดต้อนรับเจ้าหน้าที่ศาสนาจากภายนอก หลังแจ้งชื่อแล้วก็ถูกอีกฝ่ายซักถามไม่หยุด
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่มาซักถามก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งยังมีตำแหน่งสูงขึ้นตามลำดับ
การซักถามดำเนินต่อไปจนกระทั่งแบรนดอน กรีนปรากฏตัว
“คุณแน่ใจหรือว่าเขาคือลูกชายคนโตของอัศวินศักดิ์สิทธิ์โรเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด เหวยอัน โรเบิร์ต หลี่?” แบรนดอน กรีนมองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าอย่างอิจฉา
“ผู้ช่วยคนขยันของฉัน ฉันรู้ว่าช่วงนี้คุณยุ่งมาก แต่ไม่คิดเลยว่าจะยุ่งจนสติฟั่นเฟือนขนาดนี้ ฉันอนุมัติวันลาให้ครึ่งเดือน ไปพักผ่อนสักสองสามวันเถอะ”
ผู้ช่วยของแบรนดอนเป็นบาทหลวงนักรบขั้นเงินสูงสุด เมื่อได้ยินแบรนดอนอนุมัติวันลาให้กะทันหัน เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าไม้เท้าศึกแล้วหันหลังเดินจากไปทันที
พอแบรนดอนหันกลับมา อีกฝ่ายก็หายลับไปเสียแล้ว
“เอาละ ทีนี้บอกฉันมาว่าคุณเป็นใครกันแน่ เสื้อโค้ตศาลาสวรรค์กับลูกซองทองคำที่คุณสวมและพกติดตัวมานี่ได้มายังไง?
บาทหลวงหลี่ไปไหนแล้ว?
ที่นี่คือศาลาสวรรค์ การโกหกถือเป็นการลบหลู่รุ่งอรุณ ฉันคิดว่าคุณคงไม่อยากถูกศาลาสวรรค์พิพากษาหรอกใช่ไหม?”