หลี่เหวยอันลงมาถึงชั้นล่างแล้วก็ยังไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบคำ
มอร์กานาไม่ได้ทำให้เขาได้รับโอกาสสุ่มคำใหม่
ส่วนมอร์กานาก็ยังไม่หายตื่นตะลึงจนกระทั่งกินอาหารเช้าเสร็จ
“หลี่เยว่ซี เธอฝ่าม่านพลังของฉันเข้ามาได้ยังไง?”
“ฉันเป็นจอมเวทผู้ใช้วิชาอาคมที่เก่งที่สุดในรอบ 200 ปีของสมาคมแม่มดเชียวนะ ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นทองระดับ 5 ก็ยังต้องออกแรงอยู่บ้างกว่าจะเปิดม่านพลังของฉันได้”
“แล้วเธอก็เดินเข้ามาแบบนี้เลยเหรอ?”
มอร์กานาพูดไปพูดมา สีหน้าก็เริ่มพังทลาย
หลี่เหวยอันใช้ขนมปังจิ้มแยมแล้วกินอย่างใจเย็น จากนั้นก็ดื่มนมหนึ่งแก้ว ก่อนมองมอร์กานาอย่างสงบนิ่ง “เมื่อคืนตอนฉันเข้ามา เยว่ซีก็อยู่ด้วย เธอสังเกตเห็นไหม?”
พอเขาพูดเช่นนั้น มอร์กานาก็ชะงักไปทันที
“ไม่เห็นเลยสักนิด! ตกลงเธอเป็นตัวอะไรกันแน่?” มอร์กานาถามเน้นทีละคำ
หลี่เหวยอันแสดงสีหน้าไม่พอใจ “พูดว่าเป็นตัวอะไรได้ยังไง? เธอเป็นลูกสาวฉัน ลูกแท้ ๆ เลยด้วย”
“แล้วเธอ...”
มอร์กานายังอยากถามต่อ แต่หลี่เหวยอันยกมือห้ามไว้ “เธอก็แค่ลูกสาวฉัน!”
“ก็ได้!” มอร์กานาข่มความอยากรู้อยากเห็นไว้ชั่วคราว แต่ก็ยังแอบมองหลี่เยว่ซีเป็นระยะ
“วันนี้เยว่ซีอยู่บ้านเป็นเพื่อนคุณอานะ ดีไหม?”
“เมื่อคืนคุณอาร้องไห้เสียใจมาก ต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อน วันนี้พ่อมีธุระสำคัญพอดี”
หลี่เหวยอันโกหกได้อย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
ใกล้ถึงเวลานัดหมายระหว่างเขากับเอเดรียนแล้ว
หลี่เยว่ซีมองมอร์กานาสองครั้ง ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง “ได้ค่ะ! หนูจะอยู่บ้านเป็นเพื่อนคุณอา”
มิลเลอร์กระโดดจากโต๊ะขึ้นไปเกาะไหล่หลี่เหวยอัน แล้วพูดเสียงเบาว่า “นายเป็นพ่อที่ไม่รับผิดชอบเอาเสียเลย”