“หยุด!” ริชาร์ดโบกมือครั้งหนึ่ง เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ตามหลังทุกคนมาก็หยุดลง
เสียงม้าร้องดังระงมขึ้นบริเวณทางเข้าเหมืองเลเวน
“พวกคุณแยกย้ายกันไปซ่อนตัว คอยระวังภัยอยู่ด้านนอก ถ้าพวกเรายังไม่ออกมาก่อนฟ้ามืด ก็รีบไปทันที” ริชาร์ดสั่งการผู้ช่วยอยู่สองสามคำ ไม่นานผู้ช่วยก็พาคนของตนแยกย้ายไปประจำรอบเหมืองเลเวน
“ทั้งสามท่าน พวกเราจะเข้าไปกันเลยไหม?” ริชาร์ดหันไปมองหลี่เหวยอันกับอีกสองคน
“ฉันเข้าไปแน่ แล้วพวกนายล่ะ?” หลี่เหวยอันลูบสร้อยคอในกระเป๋า
สร้อยเส้นนี้เขาถอดมาจากตัวเกรต โรเบิร์ต น่าจะเป็นของต่างหน้าของแม่อีกฝ่าย
เจ้าหมอนี่โชคร้ายที่ถูกแวมไพร์หญิงเปลี่ยนให้กลายเป็นพวกเดียวกัน จึงยึดติดกับสร้อยเส้นนี้อย่างมาก หากไม่ถูกมนุษย์หมาป่าซุ่มโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส ป่านนี้อีกฝ่ายคงไปถึงในเมืองเซนต์เดนนิสแล้ว
“ไปด้วยกันเถอะ แต่ถ้าชีวิตตกอยู่ในอันตราย พวกเราจะถอยออกมาทันที” ดัตช์กับโรเจอร์มองหน้ากัน
“แน่นอน สู้ไม่ไหวก็หนี เป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว” หลี่เหวยอันก็คิดแบบเดียวกัน
“นายไม่เหมือนเจ้าทึ่มจอห์นนั่นเลย” ดัตช์หัวเราะเสียงดังพลางเตะอดีตบาทหลวงไปสองสามที
“จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าบาทหลวงจอห์นกลายเป็นกูลกินศพได้ยังไง” หลี่เหวยอันเคยถามฟิโอน่ากับโซเฟียแล้ว แต่ทั้งคู่ไม่รู้สาเหตุ
หลี่เหวยอันตรวจดูทั่วทั้งโบสถ์แล้ว ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติเช่นกัน
“พวกคุณรู้ไหม?” หลี่เหวยอันหันไปมองทั้งสองคน