ปู่จางได้ยินเสียงซุบซิบรอบตัว ใบหน้าแก่ชราก็แดงก่ำ ทำได้เพียงแหวกฝูงชนหนีไปอย่างเสียฟอร์ม
อีกด้านหนึ่ง เฉาเฟยแบกตะกร้าปลา แสงแดดสาดลงบนร่างจนเกิดเงาทอดยาว
ตอนนี้เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ไม่เพียงได้ของทะเลชั้นเลิศมา ยังจัดการตัวปัญหาของหมู่บ้านไปได้อีกด้วย
ปูน้ำในตะกร้ายังคงปีนป่ายไปมาอย่างไม่อยู่นิ่ง
เมื่อนับรวมปลากะพงเหลืองกับปลาเสือในมิติบ่อน้ำพุวิเศษแล้ว วันนี้เขาได้ของมากกว่าที่คาดไว้เสียอีก
เฉาเฟยเร่งฝีเท้า ในหัวเริ่มวางแผนขั้นต่อไปแล้ว
พอขายของทะเลพวกนี้ให้โจวต้าหย่งกับช่องทางจัดจำหน่ายในตัวเมือง เงินซื้อเรือก็มีทางหาได้แล้ว
ขอแค่มีเรือลำใหญ่ เขาก็ออกไปยังทะเลที่ลึกกว่านี้เพื่อหาเงินได้มากขึ้น
วันที่ตระกูลเฉาจะพลิกฟื้นก็มาถึงอยู่ตรงหน้าแล้ว
เมื่อนึกถึงภรรยาสาวอวบอิ่มงดงามที่บ้าน มุมปากของเฉาเฟยก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ตอนนี้เฉินรั่วหลานคงกำลังช่วยแม่ทำงานอยู่ที่บ้านแน่ ๆ
พอเขานำเงินจากการขายของทะเลกลับไปให้ดู ไม่รู้สาวน้อยคนนั้นจะดีใจขนาดไหน
……
เมื่อเฉาเฟยกลับถึงบ้าน
ในลานบ้าน เฉินรั่วหลานกำลังนั่งซักเสื้อผ้าอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก
วันนี้เธอสวมเสื้อลายดอกไม้ตัวนั้น คอเสื้อเปิดออกเล็กน้อย เผยผิวขาวเนียนละเอียดเป็นบริเวณกว้าง
แสงแดดตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ ขับให้เห็นเส้นโค้งอ่อนโยน
ฟองสบู่ในอ่างไม้ล้นออกมาตามจังหวะการซัก ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ
เมื่อได้ยินเสียง เฉินรั่วหลานก็เงยหน้าขึ้น เห็นเฉาเฟยแบกตะกร้าปลาเดินเข้ามา
สายตาของเธอพลันตกลงบนขากางเกงที่เปียกโชกของเฉาเฟย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที
เธอรีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนให้แห้ง ก่อนเดินเร็ว ๆ ไปหยิบผ้าขนหนูแห้งใต้ชายคา
“ทำไมเปียกขนาดนี้ ระวังจะเป็นหวัดนะ”