ดวงตาของเฉาเฟยหรี่ลงเล็กน้อย
“พี่โจว อย่าเพิ่งลน ค่อย ๆ เล่ามา”
“เรื่องที่เมื่อคืนคุณขายปลาได้เงินเกือบสี่หมื่น ฝั่งราชันทะเลสืบรู้หมดแล้ว!”
“เมื่อคืนเจ้าเต๋อจู่ทุบแก้วในห้องส่วนตัวแตกไปหลายใบ แถมยังตบหัวก้อยไปหนึ่งฉาด!”
“เช้านี้เขาปล่อยข่าวว่าจะจัดงานเลี้ยงปรองดองที่ชั้นบนสุดของราชันทะเล เจาะจงเรียกชื่อคุณให้ไป!”
“เขายังส่งรถเฉพาะกิจไปรับคุณที่หมู่บ้านดอกท้อ คาดว่าอีกเดี๋ยวก็ถึงปากหมู่บ้านแล้ว!”
ได้ยินเช่นนั้น มุมปากของเฉาเฟยก็ยกขึ้นเป็นรอยเย็นชา
จิ้งจอกแก่ไหว้ปีใหม่ให้ไก่ เจ้าเต๋อจู่กำลังคิดแผนอะไรอยู่ เขารู้ดีอยู่แก่ใจ
“น้องเฉา อย่าไปเด็ดขาดนะ!”
“เจ้าเต๋อจู่มีอิทธิพลทั้งวงการมืดและวงการสว่างในเมือง ใจเหี้ยมมืออำมหิต งานนี้เห็นชัด ๆ ว่าเป็นงานเลี้ยงหงเหมิน!”
“รีบขอให้หัวหน้าหลินออกหน้าเถอะ ตอนนี้หัวหน้าหลินเป็นตัวข่มเขา ขอแค่หัวหน้าหลินพูด เขาก็ไม่กล้าทำอะไรตามใจ!”
เฉาเฟยหัวเราะเย็นชา “พี่โจว หัวหน้าหลินเป็นไพ่ตายฝั่งทางการ จะไปรบกวนท่านเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ได้ยังไง”
“แต่ที่นั่นเป็นถิ่นของเจ้าเต๋อจู่นะ ถ้าเขาวางกับดักคุณจะทำยังไง?!”
“ถ้าเขากล้าวางกับดัก ผมก็จะกวาดกับดักของเขาทิ้งให้หมด” เฉาเฟยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“เอ๊ะ ๆ ๆ นาย…”
“พี่โจว วางใจเถอะ ผมจะไปดูว่าเขาคิดจะเล่นลูกไม้อะไร!”
วางสายแล้ว เฉาเฟยยังไม่ทันได้คิดอะไรให้ถี่ถ้วน
จู่ ๆ นอกประตูลานบ้านก็มีเสียงแตรรถดังขึ้นอย่างอวดดี
รถตรามงกุฎสีดำคันหนึ่งจอดหน้าบ้านตระกูลเฉา หัวก้อยพาชายฉกรรจ์ชุดดำสองคนก้าวลงจากรถ
รอยฝ่ามือบนแก้มของหัวก้อยยังไม่จางหาย แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิตที่ไม่คิดปิดบัง
เขาเดินมาถึงประตูลานบ้าน พอเห็นเฉาเฟยก็ยื่นบัตรเชิญปั๊มทองให้