เฉินรั่วหลานได้ยินดังนั้นก็ร้องอุทาน ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง แทบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น
สี่ชั่วโมง!
นี่มันต่างอะไรกับการทรมานกันทั้งคืน?
วัวเถื่อนตัวนี้คิดจะแยกเธอเป็นสองท่อนจริง ๆ สินะ!
“ไม่ได้!”
เฉินรั่วหลานร้อนใจจนน้ำตาแทบไหล “สี่ชั่วโมงมันนานเกินไปแล้ว เฉาเฟย คุณรังแกคน!”
เฉาเฟยหัวเราะลั่น ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาว แล้วก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปทางบ้าน
“ปล่อยฉันลงนะ ถ้ามีคนเห็นเข้าจะน่าอายแค่ไหน!”
เฉินรั่วหลานดิ้นอยู่ในอ้อมแขนเขาสองสามที แต่กลับทำให้เขาสะเทือนไม่ได้แม้แต่น้อย
“กลัวอะไร ผมอุ้มเมียตัวเอง ต่อให้ยมบาลมาก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
เฉาเฟยพูดเสียงเข้ม ทว่าฝีเท้ากลับเร่งเร็วขึ้นอีกเล็กน้อย
พอกลับถึงลานบ้านเล็ก ๆ ของตระกูลเฉา ฟ้าก็สว่างเต็มที่แล้ว
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดลงมาในลานบ้าน แม่ไก่แก่หลายตัวกำลังจิกกินอาหารตรงมุมกำแพงอย่างสบายอารมณ์
เฉาเจี้ยนกั๋วกับหวังซิ่วฮวาตื่นกันแต่เช้า กำลังล้างหน้าล้างตาอยู่ในลานบ้าน
พอเห็นเฉาเฟยอุ้มเฉินรั่วหลานเดินเข้ามา ทั้งสองก็ชะงักไป
เฉินรั่วหลานอายจนซุกหน้าไว้กับอกเฉาเฟย ไม่กล้าเงยหน้ามองพ่อแม่สามี
ส่วนเฉาเฟยกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง วางเฉินรั่วหลานลงบนพื้นอย่างมั่นคง
“ลูกคนรอง พวกเธอออกไปทำอะไรกันแต่เช้า?”
หวังซิ่วฮวาใช้ผ้าขนหนูเช็ดมือ ก่อนจะเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าฉงน
“ทั้งคืนไม่กลับบ้าน รั่วหลานหน้าแดงขนาดนี้ เป็นไข้หรือเปล่า?”
เฉาเฟยชะงักไป ก่อนจะหันไปมองเฉินรั่วหลาน “หือ? พ่อกับแม่ยังไม่รู้เหรอ?”
เฉินรั่วหลานพยักหน้า “อืม… ตอนนั้นเรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน ตอนรั่วซงมาหาฉัน พ่อกับแม่ไม่ได้ตื่น ฉันคิดแต่จะรีบไปดูพี่สาว ก็เลยไม่ได้บอกใครแล้วออกมาก่อน”
เฉาเจี้ยนกั๋วรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบถามต่อ “ตกลงเกิดอะไรขึ้น? ทำไมน้องชายของรั่วหลานถึงมาที่นี่? เมื่อคืนพวกเธอไปไหนกันมา?”
“พ่อ แม่ ฟังผมเล่านะครับ…”
เฉาเฟยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
ตั้งแต่ตอนที่เขาไปจับปลาที่ลำธาร จนกระทั่งได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือและช่วยเฉินรั่วจู พี่สาวคนโตเอาไว้
จากนั้นก็เล่าถึงตอนที่เขาบุกไปหมู่บ้านหยางหลิวเพียงลำพัง จับหลี่ไล้จื่อมัดไปส่งที่สถานีตำรวจ