กลับมาถึงลานบ้านตระกูลเฉา เฉาเฟยจอดมอเตอร์ไซค์ไว้ตรงมุมกำแพง แล้วถอดกุญแจออก
เพิ่งหันกลับมา ก็เห็นม่านประตูห้องโถงถูกยกขึ้น
เฉินรั่วหลานถือกะละมังล้างผักเดินออกมา
เธอเปลี่ยนเสื้อลายดอกตัวที่ใส่กลับไปบ้านพ่อแม่เป็นชุดอยู่บ้านหลวมๆ แล้ว
แต่รูปร่างอวบอิ่มของเธอก็ยังเด่นชัดอย่างเต็มที่
พอเห็นเฉาเฟยกลับมา เฉินรั่วหลานก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามส่งๆ
“คุณไปไหนมา ทำไมถึงไปนานขนาดนี้”
“ไปทำธุระที่ตัวเมืองมานิดหน่อย”
“ไปทำธุระอะไรล่ะ เมื่อกี้พ่อยังบ่นถึงคุณอยู่เลย บอกว่าพอหาเงินได้ก็วิ่งไปทั่ว”
สิ้นเสียง เฉาเจี้ยนกั๋วก็เดินออกมาจากห้องโถง
“แกวิ่งหายไปไหนมา นี่ก็ใกล้จะกินมื้อเย็นแล้วนะ”
“พ่อ ผมไปทำธุระส่วนตัวที่ตัวเมืองมานิดหน่อย” เฉาเฟยยิ้ม
หวังซิ่วฮวาเองก็สวมผ้ากันเปื้อน โผล่หน้าออกมาจากห้องครัว
“ลูกสอง รีบไปล้างมือเตรียมกินข้าวเร็ว ปลาเก๋าตัวใหญ่นั่นแม่ตุ๋นไว้แล้ว หอมมากเลยนะ!”
“รู้แล้วครับแม่” เฉาเฟยรับคำ
รอจนสองสามีภรรยาสูงวัยแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง เฉาเฟยถึงหันไปมองเฉินรั่วหลาน
“ไปหาน้องชายไม่ได้เรื่องของคุณมา”
พอเฉินรั่วหลานได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“คุณไปหารั่วซงมาเหรอ เขาไม่เป็นอะไรใช่ไหม พวกทวงหนี้ไม่ได้ทำอะไรเขาใช่ไหม!”
“เขาจะเป็นอะไรได้ล่ะ” เฉาเฟยแค่นเสียง “กำลังเล่นสนุกอยู่ในห้องเกมเลย”
“ผมเลยจัดการเขาไปยกหนึ่ง แล้วจับตัวกลับไปส่งที่บ้านคุณ”
“ตอนนี้คงกำลังโดนพ่อคุณใช้ไม้ตีอยู่ล่ะมั้ง”
“ตอนนั้นผมนึกว่าคุณยังอยู่บ้าน เลยคิดว่าถ้าคุณอยู่ก็ช่วยห้ามพ่อคุณหน่อย อย่าให้โมโหจนลงมือกับเฉินรั่วซงถึงขั้นเจ็บหนัก”
พอได้ยินว่าน้องชายไม่เป็นอะไร เฉินรั่วหลานก็ถอนหายใจออกมายาวๆ ด้วยความโล่งอก
แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ จึงเบิกตากว้างมองเฉาเฟย
“คุณตีเขาเหรอ”
“แล้วไง” เฉาเฟยเลิกคิ้ว “สงสารเขาหรือไง”
“ฉัน...” เฉินรั่วหลานกัดริมฝีปากล่าง เบือนสายตาหนี “ยังไงเขาก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของฉัน”
“น้องชายแท้ๆ แล้วไง เขาก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำให้พ่อคุณต้องก้มหัวอยู่ในบ้านเพื่อหาเงินมาใช้หนี้”