เฉาเฟยหิ้วอุปกรณ์มาถึงหาดเลน ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มคาวปะทะใบหน้า
ขณะนี้เป็นช่วงน้ำลง พื้นเลนทรายเปียกชื้นผืนใหญ่เผยออกมา
ชาวบ้านสองคนอย่างหลี่เตอเซิ่งกับหวังเตอกังกำลังก้มหน้าก้มตาคุ้ยหาอยู่บริเวณน้ำตื้น ทั้งคู่เปื้อนโคลนเต็มตัว
“ให้ตายเถอะ วันนี้ของทะเลคงตายเกลี้ยงแล้วมั้ง!”
หลี่เตอเซิ่งยืดตัวขึ้น ใช้กำปั้นทุบหลังที่ปวดเมื่อยแรง ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
“นั่นสิ” หวังเตอกังถอนหายใจ “มีแต่ปลาตัวเล็กกุ้งตัวน้อยที่ขายไม่ได้ราคา”
จังหวะนั้นเอง หวังเตอกังเห็นเฉาเฟย จึงร้องทักว่า “เอ๊ะ เจ้าสองเฉา นายก็มาด้วยเหรอ”
“สวัสดีครับคุณลุงทั้งสอง”
เฉาเฟยขานรับ ก่อนจะเพ่งมองผิวน้ำทะเลและรวบรวมสมาธิจิต น้ำทะเลขุ่นมัวกับชั้นโคลนทรายหนาทึบที่เห็นอยู่เมื่อครู่กลับโปร่งใสขึ้นในสายตาของเขา
ถึงขั้นมองเห็นหอยเมล็ดแตงที่กำลังหุบเปลือกหลบศัตรูอยู่ใต้ชั้นโคลนทรายลึกลงไปครึ่งเมตรได้
ให้ตายสิ!
สายตาที่มิติบ่อน้ำพุวิเศษเสริมพลังให้ช่างสุดยอดเกินไปแล้ว!
หัวใจของเฉาเฟยเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น แม้แต่ลมหายใจก็เริ่มถี่กระชั้น
มีของวิเศษนี่แล้ว การหาของทะเลจับปลาก็ง่ายพอ ๆ กับเดินเก็บเงินเลยไม่ใช่หรือไง!
เขาข่มความดีใจเอาไว้ แล้วรีบเดินไปยังพื้นเลนบริเวณหนึ่งที่ดูเรียบเนียน
เมื่อมองทะลุชั้นโคลนทรายด้านบน เขาก็เห็นหอยแมวชั้นดีตัวใหญ่สามตัวซ่อนอยู่ข้างใต้ได้อย่างชัดเจน