“ไม่เอานะ!” เฉินรั่วหลานตกใจจนสะดุ้งเฮือก รีบส่ายหน้าแรง ๆ
เธอลนลานดึงสายเสื้อกล้ามผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่เลื่อนหลุดจากไหล่ขึ้นมา ปกปิดเนินอกขาวผ่องชวนเย้ายวนไว้แน่น
“ฉัน... ฉันเหนื่อยแล้ว!” เฉินรั่วหลานพูดตะกุกตะกัก “คุณบอกแล้วนี่ว่าคืนนี้จะให้ฉันพักผ่อนดี ๆ ห้ามผิดคำพูดเด็ดขาดนะ!”
เฉาเฟยมองท่าทีแสนน่ารักราวกับกำลังเผชิญศึกใหญ่ของเธอ ไฟปรารถนาในใจพลันมอดลงไปไม่น้อย เขาหลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างอดไม่ได้
“ได้ ฟังเมียก็ได้” เฉาเฟยหันหลัง “นั่งรออยู่บนเตียงดี ๆ นะ ผมจะไปตักน้ำมาให้ล้างเท้า”
เฉินรั่วหลานชะงักไป
ในชนบทสมัยนี้ ผู้ชายคือเสาหลักของบ้าน มีหน้าที่หาเงินเลี้ยงครอบครัว แล้วจะมีเหตุผลอะไรให้ผู้ชายอกสามศอกยกน้ำล้างเท้ามาให้เมียตัวเองกัน
ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้เฉาเฟยเพิ่งหาเงินได้กว่าพันหยวน ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เฉินรั่วหลาน แถมยังจัดการเฉียนฝุ่นกุ้ยที่เคยวางอำนาจเสียจนยอมสยบอย่างราบคาบ
ผู้ชายแบบนี้ถ้าอยู่ข้างนอกคงเป็นชายชาตรีที่พูดคำไหนคำนั้น แต่พอกลับบ้านกลับยอมลดตัวลงมาปรนนิบัติเธอ
“ไม่ต้องหรอก ฉันไปล้างเองก็ได้” เฉินรั่วหลานรีบเปิดผ้าห่ม เตรียมลงจากเตียง
“นั่งลงไป” เฉาเฟยหยุดเดิน น้ำเสียงเต็มไปด้วยอำนาจ “ผมบอกให้พักก็พักสิ จะพูดมากทำไม”
พูดจบ เฉาเฟยก็ผลักประตูเดินออกไป แล้วดึงประตูปิดตามหลังอย่างเบามือ
เฉินรั่วหลานนั่งเหม่ออยู่ริมเตียง มองประตูไม้บานนั้นแล้วมุมปากก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ในใจหวานชื่นราวกับได้กินน้ำผึ้ง