จินต้าฟู่สั่งให้บอดี้การ์ดที่ติดตามมาค่อย ๆ ยกปลาหมึกพองปากแดงขึ้นรถห้องเย็นอย่างระมัดระวัง
กุ้งมังกรจิ้นสิ่วทั้งหกตัวก็ถูกแยกใส่กล่อง แล้วโรยน้ำแข็งบดหนา ๆ ไว้ด้านบน
หัวหน้าจัดซื้อทั้งสองคนเร่งให้ลูกน้องขนปลากะพงทะเลกับปูและกุ้งหายากชนิดต่าง ๆ ขึ้นรถ
ชาวบ้านมองพวกเถ้าแก่ใหญ่ขนอาหารทะเลราวกับกำลังปรนนิบัติบรรพบุรุษ แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
“คราวนี้น้องชายคนรองของตระกูลเฉารวยแล้วจริง ๆ!”
“วันเดียวหาเงินได้ตั้งสามหมื่นกว่า ปล้นธนาคารยังเร็วไม่เท่านี้เลย!”
“อาเจี้ยนกั๋วโชคดีจริง ๆ มีลูกชายดี ๆ ที่เอาการเอางานขนาดนี้!”
พวกหญิงชาวบ้านที่ปกติชอบนินทาคนอื่น บัดนี้ต่างพากันยิ้มประจบประแจง
หวังซิ่วฮวาได้ยินคำชมจากรอบข้าง ก็ยืดหลังตรงอย่างภาคภูมิใจ
“แม่ กลับไปเอากระเป๋าใบใหญ่มาหน่อย จะได้ใส่เงิน!”
“ได้เลย!”
หวังซิ่วฮวาวิ่งกลับไปเอากระเป๋าผ้าใบใบใหญ่ แล้วกลับมาที่ท่าเรืออย่างรวดเร็ว
ทุกคนรีบเก็บเงินใส่กระเป๋า
หลังจากจินต้าฟู่กับคนอื่น ๆ ขนอาหารทะเลขึ้นรถเสร็จแล้ว
หัวหน้าเจ้าเดินเร็ว ๆ มาหาเฉาเฟย ล้วงนามบัตรกระดาษแข็งอย่างดีจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้
“เถ้าแก่เฉา นี่นามบัตรของผม หอยุนไห่ยินดีต้อนรับคุณเสมอ”
หัวหน้าสวี่เห็นดังนั้นก็รีบยัดนามบัตรของตัวเองใส่มือเฉาเฟย
“ร้านอาหารทะเลไห่เซียนเกอพร้อมจองห้องส่วนตัวให้น้องเฉาเสมอ คราวหน้าถ้าได้ของป่าดี ๆ แบบนี้มา อย่าลืมบอกพวกเราก่อนนะ!”
เฉาเฟยรับนามบัตรทั้งสองใบ เหลือบดูข้อความบนนั้นแล้วยิ้มก่อนเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ
“หัวหน้าทั้งสองวางใจได้ ถ้ามีของดี ผมย่อมให้คนคุ้นเคยก่อนอยู่แล้ว”
เมื่อมีการซื้อขายครั้งแรกแล้ว ต่อไปธุรกิจก็ย่อมมีเข้ามาไม่ขาดสาย
จินต้าฟู่นั่งอยู่เบาะหลังรถเมอร์เซเดส เลื่อนกระจกลงแล้วโบกมือให้เฉาเฟย
“น้องเฉา รอฉันไปเมืองหลวงมณฑลรอบนี้เสร็จ กลับมาแล้วจะมาหาดื่มเหล้ากับนายอีก!”
โจวต้าหย่งก็เดินเข้ามาทักทาย “น้องเฉา ฉันไปก่อนนะ ต้องเอาของไปเก็บที่ร้านก่อน”
“ได้ครับ ขอให้ทุกท่านเดินทางปลอดภัย!”
เครื่องยนต์รถคำรามขึ้น รถหลายคันแล่นออกจากท่าเรือไปตามถนนดิน