เฉินรั่วซงเบิกตากว้าง “พี่เขย คุณรู้จักกับช่างหลูเหรอ”
“ผมยังไม่เคยเห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ จะไปรู้จักได้ยังไง”
เฉาเฟยแบมือออก สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
แม้แต่ชาติก่อน เฉาเฟยก็ได้ยินเพียงชื่อเสียงของช่างหลูคนนี้ ไม่เคยพบหน้ากันเลยสักครั้ง
ถ้าไม่ได้ไหล่เกินช่วยไว้ เขาคงไม่มีแม้แต่ช่องทางติดต่อช่างหลูด้วยซ้ำ
ไหล่เกินหัวเราะหึ ๆ “พวกเธออย่าดูถูกเรื่องนี้เชียว หลูดื้อเป็นคนที่ชอบของอร่อยมาก”
“พอถึงวันหยุด เขาก็ชอบตระเวนไปทั่ว ได้ยินว่าที่ไหนมีของอร่อย ต่อให้ต้องปั่นจักรยานไปก็จะไปให้ได้”
“ทั้งชีวิตของคนคนนี้มีเรื่องที่ใส่ใจที่สุดอยู่สองอย่าง ซ่อมเรือกับกินข้าว”
“ใครทำอาหารให้เขาพอใจได้ ไม่ต้องพูดถึงการแซงคิว ต่อให้ขอให้เขาซ่อมเรือก็ไม่ต้องต่อคิวเหมือนกัน”
แววตาเฉาเฟยวูบไหวขึ้นมา
ของอร่อยงั้นเหรอ
เรื่องนี้อาจเป็นเรื่องยุ่งยากสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเขาแล้วไม่ยากเลยจริง ๆ
เพราะเขามีมิติบ่อน้ำพุวิเศษ!
แค่ใช้น้ำจากน้ำพุวิเศษกับของที่ได้จากน้ำพุวิเศษมาทำอาหาร ต่อให้มีฝีมือทำอาหารเพียงนิดหน่อย ก็เอาไปขายได้ทั่วโลกแล้ว!
ขอเพียงปากของช่างหลูไม่ได้ทำจากเหล็ก เฉาเฟยก็มั่นใจว่าจะทำให้เขายอมตกลงได้
เขายกแก้วเหล้าขึ้น ยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณปู่ไห่พูดได้ตรงประเด็นจริง ๆ”
“ในเมื่อช่างหลูชอบกิน งั้นเราก็เริ่มจากเรื่องอาหารกัน”
เฉินรั่วซงกระตือรือร้นขึ้นมาทันที “พี่เขย คุณจะทำอะไรให้เขากินเหรอ”
“ต้องดูว่าเขาชอบอะไร”
เฉาเฟยมองปูเลือดแดงบนโต๊ะ “แต่ขอแค่เขามาถึง ผมรับรองว่าจะทำให้เขากินอย่างพอใจ”
ไหล่เกินหัวเราะเสียงดัง
“ดี มีคำพูดนี้ของเธอ ฉันก็สบายใจแล้ว”
“พรุ่งนี้ฉันจะติดต่อเขา มะรืนพวกเราไปเยี่ยมที่โรงงานต่อเรือเมืองกัน”
เฉาเฟยพยักหน้าทันที “ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนคุณปู่ไห่แล้ว”
“จะรบกวนอะไรกัน”
ไหล่เกินโบกมือ “ตอนนี้เธอมีทั้งเรือทั้งความสามารถ ต่อไปยังจะออกไปบุกทะเลนอก ฉันเองก็อยากเห็นว่าเธอจะไปได้ไกลแค่ไหน”
พอเฉาเจี้ยนกั๋วได้ยินก็รีบยกแก้วขึ้น
“พี่ไห่ แก้วนี้ผมขอดื่มให้คุณ เฟยเอ๋อร์ได้เจอผู้มีพระคุณอย่างคุณ ถือเป็นวาสนาของเขา”
“คนกันเองทั้งนั้น อย่าพูดอะไรแบบนี้เลย”
ไหล่เกินยกแก้วขึ้นกระทบเบา ๆ ก่อนเงยหน้าดื่มจนหมด