เจ้าต้าหมางอ้าปากเหมือนจะพูด แต่กลับพูดไม่ออก สีหน้าบิดเบี้ยวจนถึงขีดสุด
ชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ได้ยินเช่นนั้นก็ส่งเสียงโห่ร้องชื่นชมขึ้นมาทันที
“จับมันเลย!”
“เอาปืนพุ่งชนเรือประมง แบบนี้ต่างอะไรกับฆ่าคน?”
“ถ้าเฉาเฟยไม่มีฝีมือ วันนี้คงกลับมาไม่ได้แล้ว!”
เฉินเจี้ยนเย่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าตื่นเต้นอย่างยิ่ง
“หัวหน้าหลิน เรื่องที่เฉาเฟยทำเป็นการป้องกันตัวโดยชอบธรรม ชาวบ้านหมู่บ้านดอกท้อทุกคนเป็นพยานได้!”
“ฉันรู้”
หลินเจี้ยนหมิงเดินไปหาเฉาเฟย ยกมือขึ้นตบไหล่เขาเบา ๆ
“นายหนุ่มนี่กล้าหาญ แถมยังรู้จักประมาณตนด้วย”
“สถานการณ์แบบนี้ยังกล้าพาคนกับหลักฐานกลับมาด้วย ช่วยพวกเราไว้มาก!”
เฉาเฟยยิ้มเล็กน้อย
“หัวหน้าหลิน ตระกูลเจ้าก่อเรื่องในทะเลนอกมาหลายปี ไม่ได้เล่นงานผมคนเดียว ยังมีคนอีกไม่น้อยที่ถูกพวกมันรังแก จะปล่อยให้พวกมันทำต่อไปไม่ได้แล้ว”
“วางใจเถอะ คราวนี้ฉันจะสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด”
“ถ้าชาวประมงหมู่บ้านดอกท้ออยากพัฒนา อย่างแรกก็ต้องมีเส้นทางน้ำที่ปลอดภัยกับท่าเรือที่เป็นธรรม”
“พอคดีคลี่คลายแล้ว ฉันจะผลักดันให้จัดระเบียบท่าเรือประมงใหม่ และจะพยายามให้มีนโยบายด้านสัมปทานกับการประกอบกิจการที่เอื้อประโยชน์แก่พวกคุณด้วย”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ เฉินเจี้ยนเย่กับเฉาเจี้ยนกั๋วก็ชะงักไปพร้อมกัน
ชาวบ้านเองก็พากันกลั้นหายใจ ก่อนจะส่งเสียงโห่ร้องดังยิ่งกว่าเดิม
เฉาเฟยพยักหน้าอย่างจริงจัง “ขอบคุณครับ หัวหน้าหลิน!”
หลินเจี้ยนหมิงยกมือโบก
ตำรวจสองนายรีบเดินเข้ามา สวมกุญแจมือให้เจ้าต้าหมาง
เจ้าต้าหมางยังคงดิ้นรนด่าทอ หลินเจี้ยนหมิงหันหลังออกคำสั่งทันที
“พาตัวผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดไปให้หมด!”
“อายัดเรือเหล็กไว้ แล้วคุ้มกันที่เกิดเหตุ!”
“ทุกคนออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังราชันทะเล จับเจ้าเต๋อจู่!”
……
อีกด้านหนึ่ง
ภายในห้องส่วนตัวชั้นบนสุดของภัตตาคารไห่ป้าหวัง เจ้าเต๋อจู่เอนกายพิงโซฟา มือแกว่งแก้วไวน์แดงไปมา
น้ำไวน์สีแดงสดหมุนวนอยู่ตามผนังแก้ว เนื้อแก้มอ้วน ๆ ของเขาสั่นกระเพื่อมตามเสียงหัวเราะ
“ชีวิตของเฉาเฟย วันนี้คงต้องจบลงที่ก้นทะเลแล้ว”
หัวก้อยยืนอยู่ข้าง ๆ หลังค่อมนิด ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง