มุมปากของเฉาเฟยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “นายรู้จักทำตัวดีเหมือนกันนี่ แต่ผมรู้นิสัยคนเลวอย่างนายดี ถ้าผมรับเงินจริง ๆ นายคงหันกลับไปแจ้งความว่าผมกรรโชกทรัพย์แน่…”
“ไม่… ไม่หรอก… ไม่มีทางเด็ดขาด…”
หลิวซุนฟ่ารู้สึกเหงื่อแตกพลั่กอยู่ในใจ
ไอ้หนุ่มนี่เดาออกได้ยังไง?
อ่านความคิดในใจเขาออกหมดเปลือกเลย!
“เอาเงินของนายกลับไป”
เฉาเฟยเพิ่มแรงกดที่เท้าขึ้นเล็กน้อย
หลิวซุนฟ่ารู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมาทันที ใบหน้าแดงก่ำเพราะหายใจไม่ออก
“ผมจะบอกนายสามเรื่อง ฟังให้ดี”
“ข้อแรก ที่นี่คือเขตของตำบลเหอโพว คนนอกอำเภออย่างนายไม่มีสิทธิ์มาอวดดี”
“ข้อสอง ในงานประมูล ใครให้ราคาสูงกว่าก็ได้ไป ผมพร้อมสู้กับนายได้ทุกเมื่อ มีเงินเท่าไรก็เอาออกมาให้หมด”
“ข้อสาม…”
เฉาเฟยโน้มตัวลง ลดเสียงพูดให้ต่ำลง
“ถ้ายังกล้าส่งคนมาดักผมกลางทางอีก คราวหน้าสิ่งที่หักจะไม่ใช่ข้อมือแล้ว”
รูม่านตาของหลิวซุนฟ่าหดวูบ
เขาไม่สงสัยเลยสักนิดว่าคำพูดนี้จริงจังแค่ไหน
ชายหนุ่มตรงหน้าดูหล่อเหลาและสุขุม แต่ลงมือโหดเหี้ยมยิ่งกว่าใครที่เขาเคยเจอในวงการนี้
นี่มันชาวประมงที่ไหนกัน?
นี่มันเทพอำมหิตชัด ๆ!
“ฟะ… ฟังชัดแล้ว…” หลิวซุนฟ่ากัดฟันเค้นคำพูดออกมา
เฉาเฟยถึงได้ยกเท้าออก
เขาจัดคอเสื้อให้เรียบร้อย ก้มลงเก็บกระเป๋าหนังสีดำบนพื้น ปิดดังปั้ก แล้วโยนลงบนท้องของหลิวซุนฟ่า
“เอาเงินของนายกลับไปอำเภอของนายซะ”
“เจอกันที่งานประมูล ถึงตอนนั้นใครมีฝีมือแค่ไหนก็เอาไพ่ตายออกมาให้หมด”
พูดจบ เฉาเฟยก็หันหลังเดินจากไป
……
ผ่านไปครู่ใหญ่ เมื่อแน่ใจว่าเฉาเฟยไปแล้ว ชายร่างกำยำที่ซ่อนอยู่ตรงมุมกำแพงถึงกล้าเข้ามาพยุงหลิวซุนฟ่าขึ้น “ล…ลูกพี่ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”
“ไม่เป็นไรบ้านแกสิ!”
หลิวซุนฟ่าโมโหจนตบหน้าชายร่างกำยำอย่างแรง จากนั้นก็เจ็บจนต้องกุมหน้าอก สูดปากหายใจเฮือก ๆ ไม่หยุด
“เฉาเฟย! ไอ้ชาวนาขายแรงงาน รอดูเถอะ!”
“งานประมูลมะรืนนี้ ฉันจะทำให้นายไม่มีเงินสักแดงเดียว!”
“เรือไม้ผุ ๆ ของนายออกทะเลไปแล้วก็อย่าหวังว่าจะกลับมาแบบครบถ้วน!”
ชายร่างกำยำหดคอ ไม่กล้าหายใจแรงด้วยซ้ำ
สามคนที่นอนอยู่บนพื้นได้แต่ครางอื้ออึง ไม่มีใครกล้าลุกขึ้นมา