“ท่านเซียน ข้าน้อยหิวจนหมดแรงแล้ว เป็นตาท่านนี้ที่แบกข้ามา เงินพันตำลึงนี้ ข้าเก็บไว้แค่ตำลึงเดียวซื้อหมั่นโถวประทังท้อง ที่เหลือให้ตาหมดเถิด”
อาจารย์หญิงเซียนไม่ได้พูดอะไร แต่ยัดโอสถเม็ดหนึ่งใส่ปากนาง พร้อมร่ายคาถาชำระล้างให้นางด้วย
เพียงชั่วพริบตา เด็กขอทานที่สกปรกมอมแมมก็เปลี่ยนโฉมไปทันที
เส้นผมยังคงยุ่งเหยิง เสื้อผ้ายังขาดวิ่น แต่ไม่สกปรกแล้ว
ใบหน้าเล็ก ๆ ซูบตอบเหลืองซีดสะอาดสะอ้านขึ้น สร้างความตะลึงแก่ผู้คนรอบข้าง
“กลืนลงไปเถิด จากนี้จะไม่มีวันหิวอีกแล้ว นี่คือโอสถปี้กู่ กินหนึ่งเม็ดอยู่ท้องได้สามวัน ศิษย์พี่ให้ก่อนหนึ่งขวด พอกลับถึงสำนักเซียนแล้ว เจ้าจะไม่ขาดอะไรอีก”
“ขอบพระคุณท่านเซียน”
“เด็กดี ยืนข้างหลังศิษย์พี่ชายนี่ไป ข้าไปส่งเงินให้ตาแก่ขอทาน แล้วฝากบอกผู้ใหญ่บ้านให้ดูแลเขาด้วย”
ซางอวี๋กล่าวขอบคุณอีกครั้ง
รอดชีวิตแล้ว ช่างดีเหลือเกิน
ท้องตอนนี้ก็ไม่หิวแล้ว เรี่ยวแรงกำลังค่อย ๆ ฟื้นคืนมา
ตาแก่ขอทานก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้
มีผู้ใหญ่บ้านคอยช่วยเหลือเพราะเห็นแก่หน้าท่านเซียน แถมยังมีเงิน ต่อไปก็รับเด็กกำพร้าสักคนมาเลี้ยง ถึงคราวแก่เฒ่าก็มีคนคอยดูแลส่งเสีย
การวัดระดับจิตวิญญาณดำเนินต่อไป
หลังจากเวินหลิงกลับมา ก็หาชุดใหม่มาชุดหนึ่งจากที่ไหนสักแห่ง พานางไปเปลี่ยนที่โรงเตี๊ยมใกล้ ๆ
เห็นร่างเล็ก ๆ เต็มไปด้วยแผลพุพอง นางก็อดจมูกแดงน้ำตาคลอไม่ได้
“น้องเล็ก เจ้าลำบากนัก...นี่เป็นโอสถรักษาแผล ใช้รักษาแผลภายนอกได้ดีมาก เจ้ากินเข้าไปแล้ว แผลพุพองพวกนี้จะหายอย่างรวดเร็ว”
“ขอบคุณ...ศิษย์พี่”
เวินหลิงถือหวีช่วยจัดแจงเส้นผมให้พลางพูดเสียงอ่อนโยนว่า “ลืมถามเจ้าเลยว่าเจ้าชื่ออะไร”
“ข้าชื่อซางอวี๋ ซางของต้นซาง อวี๋ของแหจับปลา”
“ดีแล้ว ศิษย์พี่จดไว้แล้ว รออีกครู่เจ้าไม่ต้องออกไปข้างนอก พักอยู่ในห้องโรงเตี๊ยมนี้เถิด บ่ายนี้ยังมีหมู่บ้านใกล้เคียงอีกไม่น้อยที่ได้รับข่าวจะส่งเด็กมาวัดระดับจิตวิญญาณ
คืนนี้เราพักที่นี่ พรุ่งนี้ข้ากับศิษย์พี่เหลียงจะพาเจ้ากลับสำนักเซียน”
“เจ้าค่ะ”
คืนนั้น กลุ่มของเวินหลิงผู้เป็นศิษย์พี่น้องพากลับมาโรงเตี๊ยมเพียงเด็กสามคน
แถวที่ยาวเหยียดถึงหลายพันคน รวมกับจากหมู่บ้านข้างหลังอีก กลับวัดพบเด็กมีรากวิญญาณแค่สามคน ก็รู้ได้เลยว่ารากวิญญาณนั้นหายากเพียงใด
“น้องศิษย์เวิน การกลับสำนักครั้งนี้ถือว่าทำภารกิจได้สำเร็จ ตอนนั้นรางวัลจากสำนักก็ไม่น้อยแน่”
เวินหลิงยิ้มพลางพยักหน้า “ครั้งนี้เขตที่เรารับผิดชอบรับศิษย์ แม้จะได้ต้นกล้าเซียนไม่มาก แต่รากวิญญาณสวรรค์หนึ่งคนก็สู้ต้นกล้าเซียนธรรมดานับร้อย”
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ทั้งสองพาเด็กครึ่งโตสี่คน ขึ้นนกกระเรียนเซียนที่เวินหลิงเรียกออกมาจากถุงสัตว์วิญญาณ ออกจากตัวเมืองเล็กนั้น มุ่งหน้าสู่เส้นทางกลับสำนัก
ในนั้นมีเด็กคนหนึ่งตัวเท่า ๆ กับซางอวี๋ อีกสองคนดูอายุราวสิบเอ็ดสิบสองปี แต่งกายหรูหรา มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกหลานตระกูลร่ำรวย
หนึ่งในนั้นคือคุณหนูตระกูลมั่งคั่งที่เคยเยาะเย้ยซางอวี๋มาก่อน
ตอนนี้ นางกล่าวขอโทษซางอวี๋ว่า “น้องเล็ก ต่อจากนี้พวกเราต่างเป็นศิษย์สำนักเดียวกัน หวังว่าอย่าถือสาเรื่องก่อนหน้านี้เลย”
ซางอวี๋เบือนหน้าหนี ไม่สนใจนาง
“เจ้า...อย่าคิดว่ารากวิญญาณสวรรค์แล้วจะวิเศษนัก!”
ดูเถิด คนชั่วจู่ ๆ ก็ใจดีขึ้นมา ไม่ใช่เพราะใจดีขึ้นจริง แต่เพราะสถานการณ์บีบบังคับ
เหลียงผิงที่นั่งหน้าสุดของนกกระเรียนได้ยินดังนั้นก็ส่งเสียงเหยียดเย็นว่า “โง่เขลา! รอให้เข้าสำนักเมื่อไหร่ จะรู้เองว่ารากวิญญาณสวรรค์วิเศษนักแค่ไหน”
เด็กสาวหน้าแดงก่ำทันที ก้มหน้านิ่งเงียบไม่กล้าพูดต่อ
ตลอดทาง เหลียงผิงเอาแต่แนะนำสถานการณ์ภายในสำนักเซียนชิงอวิ๋นให้พวกเด็ก ๆ ฟัง
สำนักเซียนชิงอวิ๋นเป็นหนึ่งในสี่สำนักเซียนแห่งแดนใต้ของโลกเซียน ทุกสิบปีจะลงเขาไปรับสมัครศิษย์ชุดหนึ่ง มีศิษย์ในสังกัดนับหมื่น
ภายในสำนักมียอดเขาหลักเจ็ดยอด ได้แก่ ยอดเขาหลักชิงอวิ๋น อันเป็นที่ตั้งของสายประมุขสำนัก รับเฉพาะศิษย์แกนกลาง
อีกหกยอดคือ ยอดเขากระบี่ ยอดเขาหลอมโอสถ ยอดเขาหลอมอาวุธ ยอดเขายันต์วิญญาณ ยอดเขาควบคุมสัตว์อสูร ยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ
ในนั้นเจ้าสำนักแต่ละยอด ล้วนเป็นผู้บรรลุขั้นจินตัน
นอกจากนี้ยังมีผู้อาวุโสสูงสุดขั้นอวี๋อิง ซึ่งเป็นปรมาจารย์ขั้นสูงส่ง ไม่ค่อยปรากฏกาย
ซางอวี๋ที่ตั้งใจฟังอยู่ จู่ ๆ ก็ถูกเวินหลิงแอบป้อนโอสถอีกเม็ด
“น้องเล็ก นี่คือโอสถเผยหยวน บำรุงพลังปราณในร่าง ฟื้นฟูร่างกายของเจ้าให้คืนสู่สภาพดีที่สุด ไม่อย่างนั้นกลับถึงสำนัก จะต้องเดินบันไดเซียนขึ้นเขา แล้วผ่านด่านจิตพิจารณา ซึ่งกินแรงอย่างยิ่ง
สภาพร่างกายเล็ก ๆ ของเจ้าคงทนไม่ไหว”
ซางอวี๋กล่าวเบา ๆ ว่า “ขอบคุณศิษย์พี่ ศิษย์พี่เหลียงบอกว่า สำนักเซียนมีทั้งหมดเจ็ดยอดเขา ศิษย์พี่อยู่ยอดเขาไหนหรือ”
“ศิษย์พี่เป็นศิษย์สายนอกของยอดเขายันต์วิญญาณ น้องเล็กจะมาด้วยไหม”
“มาเจ้าค่ะ!”
แต่เวินหลิงกลับส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น “แม้ว่าศิษย์พี่จะเดาว่าเจ้าสำนักก็อยากรับเจ้าเป็นศิษย์ แต่เกรงว่าเจ้าจะเป็นที่ต้องการนัก เจ้าสำนักของยอดเขาอื่น ๆ และประมุขสำนักต่างก็แย่งรับเจ้าเป็นศิษย์สืบทอด
ยอดเขายันต์วิญญาณเราตกต่ำมานาน คงแย่งเจ้ามาไม่ได้”
ซางอวี๋ไม่ตอบ แต่ในใจก็มีความคิดแล้ว
ตาแก่ขอทานคือผู้มีเมตตาคนแรกที่นางพบเจอในโลกนี้ ได้ตอบแทนบุญคุณไปแล้ว
ส่วนศิษย์พี่เวินคือคนที่สอง
เพียงแค่ทำให้นางหายคันทั้งตัว ร่างกายส่วนต่าง ๆ ฟื้นคืนสู่สภาพดีที่สุดเช่นนี้ นางก็ซาบซึ้งใจอย่างยิ่งแล้ว
นกกระเรียนเซียนบินเร็วมาก ตั้งแต่เช้าตรู่ ตกบ่ายก็มาถึงสำนักเซียนชิงอวิ๋นที่อยู่ไกลหลายพันลี้แล้ว ลงจอดที่ตีนเขาหน้าสำนักเซียน
ตอนพวกเขามาถึง ที่นี่มีเหล่าต้นกล้าเซียนที่ศิษย์กลุ่มอื่นรับกลับมาไม่น้อยมารวมตัวกันแล้ว
เห็นกลุ่มของพวกเขามีคนน้อย ก็มีศิษย์สำนักเซียนก้าวขึ้นมายั่วล้อ “น้องศิษย์เวิน น้องศิษย์เหลียง กลุ่มยอดเขายันต์วิญญาณพวกเจ้า รับมาได้แค่สามสี่คนเนี่ยนะ? แบบนี้ส่งภารกิจไม่ผ่านนะ!”
เวินหลิงตอบโต้ “พวกเราถูกจัดไปพื้นที่ยากจน มีแค่นี้ก็นับว่าดีมากแล้ว”
เหลียงผิงเสริม “ใช่ แล้วเรายังได้ต้นกล้าดี ๆ มาครั้งนี้หนึ่งคน สู้พวกเจ้าเป็นร้อยได้!”
ศิษย์คนนั้นร้องอุทานด้วยความตะลึง “สู้ร้อยคน? นั่นไม่ใช่พรสวรรค์ขั้นยอดไปเลยหรือ?”
เหลียงผิงยิ้มแต่ไม่ตอบ
เวินหลิงก็เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิ
แม้ว่ารากวิญญาณสวรรค์นี้สุดท้ายจะไม่ได้มาอยู่ยอดเขายันต์วิญญาณของพวกนาง แต่ว่าต้นกล้าดี ๆ นี้เป็นพวกนางรับเข้ามาเอง ก็ถือว่าสร้างชื่อให้ยอดเขายันต์วิญญาณแล้ว
“เฮอะ! ภูมิอกภูมิใจแล้วรึ? ข้าจะคอยดูว่า ในสามสี่คนที่พวกยอดเขายันต์วิญญาณรับมา จะมีพรสวรรค์ดีแค่ไหน”
“เช่นนั้นก็รอดูเถิด ศิษย์พี่!”
ทันใดนั้น อาจารย์เซียนชราท่านหนึ่งเหินจากฟ้าลงมา
เหล่าศิษย์พากันยกมือคารวะโค้งตัวพร้อมกัน “คารวะผู้อาวุโสกู่”
อาจารย์เซียนชราผงกศีรษะเล็กน้อยแล้วประกาศเสียงดังว่า “ทุกกลุ่มมาครบตามกำหนดแล้ว ศิษย์ใหม่จงก้าวขึ้นบันไดเซียนชิงอวิ๋นทันที ผ่านด่านจิตพิจารณา
ผู้ที่ล้มเลิกกลางคันหรือไปไม่ถึงยอดเขาก่อนฟ้ามืด จักถูกส่งกลับตามทางเดิม”
“ขอรับ”
ซางอวี๋มองบันไดหินเขียวที่ทอดไกลสุดลูกหูลูกตา ในใจก็สำนึกขอบคุณศิษย์พี่เวินขึ้นมาอีกครั้ง
บันไดสูงยาวเพียงนี้ ด้วยสภาพร่างกายเล็ก ๆ ก่อนหน้านี้นาง คงปีนขึ้นไปไม่ได้ แม้จะปีนจนตาย
แต่หลังจากกลืนโอสถเผยหยวนแล้ว นางรู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงดีนัก มีพลังเต็มเปี่ยมทั่วตัว
เห็นคนอื่น ๆ ต่างพากันย่างเท้าขึ้นบันไดก้าวเดินไปข้างหน้าแล้ว ซางอวี๋ก็เริ่มก้าวแรกของตน
หนทางสู่วิถีเซียน ด่านจิตพิจารณา
สิ่งถูกสอบถามคือความยึดมั่นปักใจในวิถีเซียน
สิ่งทดสอบคือความเพียรอดทนของตน
ผู้ล้มเลิกกลางคัน ผู้ปีนขึ้นยอดเขาไม่ทันก่อนฟ้ามืด ล้วนจะกลายเป็นผู้ถูกทอดทิ้ง
นางทะลุมิติมาสู่โลกเซียนแล้ว ย่อมต้องมุ่งสู่การเป็นเซียน
บันไดสามร้อยขั้นแรก ทุกคนปีนป่ายได้อย่างว่องไว พอเลยสามร้อยขั้นไป ความเร็วก็ลดลง
ซางอวี๋รู้สึกเพียงว่า มีแรงต้านไร้รูปหนึ่งกำลังขัดขวางนางไม่ให้ขึ้นเขา
นางต้องออกแรงอย่างมากถึงจะยกขาก้าวเดินต่อไปได้อีกขั้น
ทีละก้าว ทีละก้าว ทีละก้าว แค่สามก้าวหน้าผากก็เริ่มมีเหงื่อผุดแล้ว
นางกัดฟันก้าวต่อไป ไม่นานก็ทะยานเหนือผู้คนทีละคนสองคน มาถึงตำแหน่งแถวหน้าของกลุ่มขึ้นเขา
“นี่ใครกัน? เดินเร็วขนาดนี้?”
ร่างเล็ก ๆ ราวกับระเบิดพลังไร้สิ้นสุด
ผู้คนที่เดินผ่านต่างมองนางด้วยความสนใจใคร่รู้
ซางอวี๋ไม่กล้าเสียสมาธิเลย ถึงหกร้อยขั้นแล้ว...ความยากก็ทวีคูณอีกเท่าตัว
นี่มันจะเอาชีวิตคนหรืออย่างไรกัน?