ซ่างกวนเฟยเยี่ยนหันหลังให้หลินเซียว
หลินเซียวลงจากเตียง เดินไปด้านหลังนาง โน้มตัวเข้าใกล้
ลมหายใจอุ่นกรุ่นผ่านชายหูนาง หัวใจนางเต้นกระหน่ำ ไม่รู้ว่าเฒ่านี่จะทำอะไร
วินาทีต่อมา หลินเซียวยกมือ ตบเบา ๆ บนก้นนางหนึ่งที ซ้ำยังฉวยโอกาสบีบคลึงทีหนึ่ง
"อ๊า——!" ซ่างกวนเฟยเยี่ยนราวกับแมวถูกเหยียบหาง หมุนตัวปราด "เฒ่าบัดซบ! เจ้า เจ้ากล้าดียังไง——"
หลินเซียวคลี่ยิ้มพราย "เห็นทีจะหายกันแล้วกระมัง เจ้าเคยล่วงเกินข้า ตอนนี้ข้าล่วงเกินเจ้าบ้าง ต่างคนต่างเจ๊ากัน"
"เจ้าบีบก้นข้า!"
"เช่นนั้นเจ้าบีบคืน?"
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนโกรธจนกระทืบเท้า หมุนตัวพรวดออกประตู
หลินเซียวนอนลงบนแคร่ดิน หลับตายิ้ม
งีบนี้หลับไปถึงยามโพล้เพล้
เมื่อตื่นขึ้น ซ่างกวนเฟยเยี่ยนกำลังผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน ขวานฟาดลงทั้งแรงทั้งหนัก คล้ายกำลังระบายอารมณ์
นางจ้องเขม็งมายังหลินเซียวดุจมีดกรีด
หลินเซียวไม่สนใจ เดินตรงไปยังโรงฟืน
เปิดผ้าผืนที่ปิดตานกอินทรีออก มันยังคลั่งดุดันกระพือปีก จึงจำต้องปิดตาผืนใหม่
คืนนี้เริ่มฝึกอินทรี ต้องเผชิญหน้าประจันหลายวันหลายคืนไม่หลับไม่นอน แต่หากฝึกนกล่าเหยื่อตัวนี้ให้เชื่องได้ ก็นับว่าคุ้มค่า
อาหารค่ำมีสตูเนื้อกระต่าย หอมกรุ่นรสเข้มข้น
ซ่างกวนเฟยเยี่ยนแม้ยังงอนไม่หาย แต่ก็กินเพิ่มอีกชาม
หลังอาหาร หลินเซียวเริ่มฝึกอินทรีอย่างเป็นทางการ
ปลดผ้าปิดตาออก ดวงตาสีทองของอินทรีร่างใหญ่จ้องเขม็งมา
หลินเซียวนั่งสงบ ประจันหน้ากับมัน
สิ่งที่วัดกันคือความอดทน คือจิตตานุภาพ
ยามดึก หยางหว่านฉิงมาลา "ท่านหลิน ข้ากลับก่อนนะเจ้าคะ ท่านดูแลรักษาสุขภาพด้วย อย่าโหมหนักเกินไป"
หลินเซียวเอ่ยรั้งไว้ "ดึกป่านนี้แล้ว อย่าเพิ่งไปเลย พักที่นี่เถิด"
"จะดีหรือเจ้าคะ..."
"เรือนหลักมีแคร่ดิน เจ้าไปนอนเถิด คืนนี้ข้าฝึกอินทรี ไม่ได้นอน"
หยางหว่านฉิงลังเลครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าตอบรับ
สักพักเหลิ่งชิงเสวี่ยมา "ท่านหลิน ข้ามาเปลี่ยนท่าน ท่านไปพักผ่อนเถิด"
"เจ้าเพิ่งหายป่วย ไปนอนเถิด"
"แต่——"
"เชื่อฟัง"
ในโรงฟืนเหลือเพียงตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่ง
อินทรีอิดโรย หลับตาปรือบ่อยครั้ง
หลินเซียวเห็นมันหลับตา ก็ใช้ไม้เคาะคอนเบา ๆ บังคับให้มันตื่น