หลินเซียวลงบันไดมาเห็นโถงใหญ่เละเทะไปหมด
โต๊ะสี่เหลี่ยมสี่ตัวถูกคว่ำ ถ้วยชามแตกเกลื่อนพื้น เหล้าอาหารซุปน้ำกระเซ็นเปรอะไปทั่ว
เด็กวิ่งโต๊ะเจ็ดแปดคนนอนกองร้องคราง บางคนกุมขา บางคนกุมท้อง ลุกไม่ขึ้น
คนก่อเรื่องคือชายฉกรรจ์หน้าดำ สูงเกือบแปดฉื่อ ไหล่หนาเอวใหญ่ กล้ามเนื้อเป็นมัดจนเสื้อกันหนาวเก่าคร่ำคร่าแทบปริ
เขายืนตระหง่านกลางโถง หน้าเต็มไปด้วยมัดเนื้อน่าเกลียด นัยน์ตาขุ่นมัว กำลังยิ้มแสยะ เผยฟันเหลืองเต็มปาก
เจียงหรูเยียนยืนอยู่ตรงหัวบันได สีหน้าย่ำแย่หนัก
ข้างหลังนางมีองครักษ์สองคน แต่ละคนมีประกายหวาดกลัว ไม่กล้าขยับเข้าไป
“นี่มันผู้กล้าจากทางไหนกัน?” เจียงหรูเยียนเอ่ยเสียงเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “เหตุใดจึงมาก่อกวนที่ภัตตาคารฮุยเยว่ของข้า?”
ชายร่างใหญ่หน้าดำกวาดตามองนาง ก่อนหัวเราะแหบพร่า เสียงแหบเหมือนฆ้องแตก “ข้าแค่อยากให้ตัวท็อปของภัตตาคารฮุยเยว่มาร่วมดื่มกับข้าสักจอก เป็นอะไรไป ไม่ได้หรือ?”
“สตรีในภัตตาคารฮุยเยว่ มิใช่ใครอยากพบก็พบได้”
“ไม่พบตัวท็อปก็ได้” ชายร่างใหญ่แววตาเต็มไปด้วยตัณหาจ้องเจียงหรูเยียน “สาวน้อย เจ้ามาร่วมดื่มกับข้าสักสองจอกสิ?”
พูดพลางก้าวเข้าไป พื้นดูเหมือนสั่นสะเทือน
ยาจื่อตกใจจนหน้าซีด รีบดึงเจียงหรูเยียน “หรูเยียน รีบขึ้นไปข้างบนเถิด!”
เจียงหรูเยียนไม่ขยับ แววตาเปล่งประกายเยือกเย็น
แต่ชายร่างใหญ่เข้ามาใกล้แล้ว ฝ่ามือใหญ่ราวพัดใบจากยื่นมาจับไหล่นาง
ในยามคับขันนี้…
มือที่เหี่ยวย่นข้างหนึ่งยื่นออกมา จับข้อมือชายร่างใหญ่ไว้
ชายร่างใหญ่ชะงัก ก้มมอง เห็นเป็นชายชราผมขาว กำลังเงยหน้ามองเขา ใบหน้ายังมีรอยยิ้ม
ชายร่างใหญ่โกรธจัดตวาด “ตาเฒ่าโผล่มาจากไหน? รนหาที่ตาย!”
“ข้าคือปู่ของเจ้า” หลินเซียวกล่าวเรียบๆ
สิ้นเสียง หลินเซียวใช้ท่าถีบเข้ากลางอก
เท้านี้ทั้งหนักทั้งแรง ตอนนั้นก็ใช้เท้าเดียวกันนี้เองที่เตะไอ้เกียจคร้านในหมู่บ้านตาย
แต่ชายร่างใหญ่ตรงหน้าเพียงร่างโยกเล็กน้อย ซวนเซถอยไปสองก้าว จากนี้พอเห็นถึงพละกำลังอันน่ากลัวของมัน
ยาจื่อร้องอุทาน “ท่านหลินระวัง!”
ชายร่างใหญ่ทรงตัวได้ แววตาฉายแววดุร้ายพุ่งวาบ “ไอ้เฒ่า!”
หมัดหนึ่งซัดมา ลมหมัดส่งเสียงหวีด