หลินเซียวชำระล้างกายเสร็จ เดินไปยังห้องข้าง เห็นชิงเสวี่ยกับเฟยเยี่ยนยังหลับสนิท
เขาเข้าไปปลุกเหล่งชิงเสวี่ย
“ชิงเสวี่ย ตื่นเถิด ตามข้าไปทำธุระหน่อย”
เหล่งชิงเสวี่ยไม่ถามความ แต่งกายเงียบ ๆ เสร็จแล้วล้างหน้าบ้วนปาก สะพายคันศร
ซูซินเยว่ออกจากเรือนใหญ่มา เห็นภาพนั้นใจพลันรัดแน่น รีบเข้ามาหา “สวามีเจ้าคะ พวกท่านจะไปไหน”
“ภรรยาอย่ากังวล” หลินเซียวช่วยเสยผมข้างหูให้นาง “ข้ากับชิงเสวี่ยออกไปทำธุระข้างนอกคราหนึ่ง มีเรื่องต้องจัดการบ้าง เจ้าปิดประตูเรือนให้ดี อย่าให้คนนอกเข้ามา”
เขาเดินไปยังห้องข้างอีกครั้ง ปลุกเสิ่นเฟิ่งหลิงให้ตื่น
เด็กสาวคนนี้บาดแผลดีขึ้นเจ็ดแปดส่วนแล้ว สีหน้าดีกว่าวันแรกที่มามาก
หลินเซียวยัดหน้าไม้กลให้ในมือนาง กล่าวเสียงทุ้มว่า “เฟิ่งหลิง ข้าฝากเรือนไว้กับเจ้า หากมีคนมาก่อกวน เจ้าคุ้มครองพวกนางด้วย”
เสิ่นเฟิ่งหลิงรับหน้าไม้ พยักหน้า สายตาแน่วแน่ “วางใจเถิดท่านหลิน ตราบใดที่ข้าอยู่ น้อง ๆ จะไม่มีวันได้รับภัยแม้ปลายเส้นผม”
จัดการไว้พร้อมแล้ว หลินเซียวกับเหล่งชิงเสวี่ยขึ้นม้าออกไป
สิบแปดลี้พูจื่อเป็นทางผ่านต้องไปยังอำเภอเถาหยวน นับเป็นสถานีพักทางแห่งหนึ่ง
รายรอบมีตลาดนัดกระจัดกระจายบ้าง แต่ด้วยความที่ตั้งอยู่ห่างไกล ผลประโยชน์อุดมสมบูรณ์ จึงมีโจรป่าชุกชุมเช่นกัน
ทั้งสองเลือกสันเขาภูมิประเทศขรุขระแห่งหนึ่งซุ่มอยู่
เหล่งชิงเสวี่ยหมอบในหิมะ แววตาดั่งคบเพลิง จับจ้องทางเขาด้านล่างอย่างไม่วางตา
หลินเซียวตบบ่านาง บอกเป็นนัยว่าไม่ต้องกังวลจนเกินไป
เหล่งชิงเสวี่ยอดถามเสียงเบาไม่ได้ “ท่านหลิน เราจะไปปล้นงั้นหรือ”
“ถูกต้อง” หลินเซียวตอบยิ้ม ๆ
“ปล้นใคร”
“นายอำเภอคนใหม่”
ร่างของเหล่งชิงเสวี่ยสั่นเทาเล็กน้อย คงไม่ได้คาดคิดว่าจะเป็นคำตอบนี้
“อย่างไร กลัวแล้วรึ”
“ไม่กลัว” นางเอ่ยเสียงแผ่ว “ท่านหลินให้ข้าทำสิ่งใด ข้าก็จะทำสิ่งนั้น”
หลินเซียวยิ้มด้วยความปลาบปลื้ม
ทั้งสองรออยู่ราวหนึ่งชั่วยาม
ดวงตะวันค่อย ๆ สูงขึ้น ในที่สุดทางเขาก็ดังขึ้นด้วยเสียงฝีเท้าม้าและเสียงคน