ในห้องส่วนตัว หลินเซียวกับหลี่ซือซือออดอ้อนกันกว่าครึ่งชั่วยาม
เจียงหรูเยียนมองจนหนังตาล้าแล้ว ทั้งสองก็ยังไม่เสร็จ
เจียงหรูเยียนอดพึมพำไม่ได้ว่า "เฒ่าคนนี้ ช่างไม่รู้จักถนอมบุปผาเลยสักนิด ราวกับวัวเถื่อน"
ว่าแล้วเจียงหรูเยียนก็ปิดประตูห้องแน่นหนา
นางหลับตา หายใจกระชั้นเล็กน้อย ในห้วงความคิดเต็มไปด้วยภาพเร่าร้อนเมื่อครู่
ต่อมา นางเดินอย่างไม่มีสมาธิกลับไปยังห้องพักของตน สั่งให้สาวใช้จัดเตรียมน้ำร้อน นางจะอาบชำระจิตใจ
ในที่สุด หลังหลินเซียวฟันฝ่าความยากลำบากนับพัน เขาก็รู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่างอยู่บนร่างหลี่ซือซือ
หลี่ซือซือซบลงบนอกของหลินเซียว ราวกับแมวน้อยว่านอนสอนง่าย ปลายนิ้วลากวนไปมาบนแผ่นอกเขาเบาๆ
"สวามี ครั้งนี้ต้องพาซือซือกลับบ้านด้วยนะ" เสียงนางนุ่มนิ่ม แฝงเกียจคร้านหลังจากเสร็จกิจ
"ได้ๆๆ พาเจ้ากลับ" หลินเซียวยิ้มตอบ มือลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดของนางเบาๆ
ทั้งสองนอนต่ออีกครู่ หลินเซียวลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า หลี่ซือซือก็รีบลุกขึ้นเช่นกัน หันหน้ากระจกทองเหลืองจัดแต่งเกศา
นางในกระจกมีคิ้วตาอาบเสน่หา ต่างจากเมื่อหลายวันก่อนที่ดูหม่นหมองราวกับคนละคน
หลังจากพักผ่อนสั้นๆ หลินเซียวมาถึงหน้าห้องพักของเจียงหรูเยียน
"เถ้าแก่เนี้ยเจียง สร่างเมาหรือยัง" หลินเซียวเคาะประตูถาม
ขณะนั้น เจียงหรูเยียนยังอยู่ในถังอาบน้ำ กำลังรำลึกภาพเมื่อครู่นั้น
ได้ยินเสียงของหลินเซียว แววตาเจียงหรูเยียนฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย ถามว่า "มีเรื่องใด"
"เวลาไม่น้อยแล้ว ข้าจะพาซือซือกลับ"
"ไสหัวไป"
เสียงเจียงหรูเยียนเย็นเยียบ เจือความโกรธกรุ่น ทำให้หลินเซียวงุนงงเล็กน้อย เหตุใดหญิงสาวคนนี้ถึงโกรธง่ายดายปานพลิกฝ่ามือ
โชคดีที่หลินเซียวใจกว้าง ไม่ถือสานาง
"เถ้าแก่เนี้ยเจียงพักผ่อนให้สบายเถิด ข้าขอตัวลา"
ภายในห้อง เจียงหรูเยียนฟังเสียงฝีเท้าหลินเซียวค่อยๆ ห่างไป เกิดเสียใจว่า "อนิจจา เหตุใดข้าถึงไล่เขาไป..."
กล่าวพลางเจียงหรูเยียนก็ใช้มือตบผิวน้ำ รู้สึกไม่ยอมเต็มประดา
อีกด้านหนึ่ง หลินเซียวจูงมือซือซือเดินออกจากภัตตาคารฮุยเยว่อย่างเปิดเผย