เซี่ยเถาพินิจหญิงวัยกลางคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง อีกฝ่ายดูคุ้นตาอยู่บ้างจริง ๆ
ดูท่าแล้วคงไม่ใช่พวกค้ามนุษย์อะไรทำนองนั้น
“พูดมาเถอะ มีธุระอะไรหรือ?”
ตอนนี้เธอยังไม่มีงานทำ ถ้าหางานในสหกรณ์การค้าได้ก็คงดีไม่น้อย ต่อให้หาไม่ได้ อย่างน้อยผูกมิตรกับอีกฝ่ายไว้ก่อน เผื่อวันหน้าจะได้พึ่งพาความช่วยเหลือกัน
จางจูฮัวรีบบอกจุดประสงค์ที่มาหาเธอให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
“เรื่องเป็นแบบนี้ ก่อนหน้านี้คุณเคยซื้อหมวกฟางจากสหกรณ์การค้าของเราใช่ไหม? พอคุณสวมแล้วดูดีมาก จนดึงดูดสายตาผู้คนได้ไม่น้อยเลย”
“บ่ายวันนี้มีคนตั้งหลายคนอยากซื้อหมวกฟางแบบเดียวกับของคุณ จนสินค้าที่สหกรณ์การค้าของเราขายหมดเกลี้ยง”
“พอดีฉันสังเกตเห็นเรื่องนี้ ก็เลยคิดจะไปเติมสินค้า กว่าจะไปรับของจากชนบทกลับมาได้ก็ลำบากแทบแย่ แต่หลังจากคนที่ถามหาในบ่ายวันนั้นแล้ว กลับไม่มีใครมาซื้ออีกเลย”
จางจูฮัวถอนหายใจ
“สินค้าล็อตนี้รับมาจากหมู่บ้านชิงซานในชนบท คนแก่กับเด็ก ๆ ที่ไม่มีแรงทำงานเป็นคนสานกันเอง”
“พูดไปก็โทษฉันเอง ตอนนั้นไม่ได้คิดว่าจะรับมาทีเดียวเยอะขนาดนั้น แต่เห็นพวกเขาน่าสงสารมาก ฉันเลยอดใจไม่ไหว รับมาเพิ่มอีกหน่อย แต่... แต่กลับขายไม่ออกแล้ว”
ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนั้นหัวสมองเธอรวนไปได้ยังไง ถึงได้รับปากไปทันที เดิมทีตั้งใจจะสั่งแค่ 30 ใบเท่านั้น