ภรรยาของโจวต้าไห่เพิ่งเคยเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยขนาดนี้เป็นครั้งแรก ทั้งงามละมุนราวกับดอกไม้ ผิวก็ขาวเนียนนุ่มนวล
มองจนใคร ๆ อดไม่ได้ที่จะจับจ้องเซี่ยเถา
จะว่าไป เธอเองก็เคยเข้าไปในตัวอำเภอหลายครั้ง แต่ยังไม่เคยพบหญิงสาวที่ผิวขาวเนียนและหน้าตาสะสวยเช่นนี้มาก่อน
โจวเหย่คนนี้ไม่เพียงเก่งกาจและมีความสามารถ ทั้งยังมีวาสนาดีจริง ๆ ถึงได้แต่งภรรยาสวยขนาดนี้มาได้
ไม่น่าแปลกใจที่ทำให้ผู้ชายในหมู่บ้านอิจฉากันตั้งมากมาย
“คุณป้า คุณลุงใหญ่ไปไหนแล้วครับ? ผมมีธุระด่วนอยากพบเขา” โจวเหย่ถาม
“ลุงใหญ่ของเธอน่ะหรือ ตอนนี้น่าจะอยู่ที่สำนักงานหมู่บ้านนะ ลองไปดูที่นั่นสิ”
“จริงสิ เสี่ยวเหย่ อย่าลืมนะ คืนนี้มากินข้าวที่บ้านด้วย คูปองข้าวกับคูปองเนื้อที่ให้ลุงใหญ่ของเธอมาน่ะ เยอะเกินไปแล้ว คราวหน้าไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอก”
เด็กคนนี้เกรงใจมาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยเอาเปรียบใครแม้แต่น้อย เห็นแล้วก็ทั้งสงสารทั้งอดเอ็นดูไม่ได้
เฮ้อ สองสามีภรรยาโจวเหล่าซานเลี้ยงเด็กดี ๆ แบบนี้ออกมาได้ยังไงกันนะ
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เอาแค่ตอนเขายังเด็ก คนอื่นให้ขนมแป้งผักป่าก้อนหนึ่ง เขาก็จำขึ้นใจ หันกลับไปแบกฟืนกองใหญ่จากบนเขามาให้ทันที
คราวนี้แค่มากินข้าวที่บ้านเธอ ยังให้คูปองข้าวกับคูปองเนื้อมาตั้งมากมาย
โจวเหย่ส่ายหน้า ก่อนจะจูงเซี่ยเถารีบเดินจากไป
“ไม่เป็นไรครับคุณป้า คืนนี้พวกคุณทำกับข้าวน้อยหน่อยเถอะ พวกเรามีธุระด่วน ต้องกลับเข้าเมืองก่อน เลยไปกินข้าวที่บ้านไม่ได้แล้ว”