“เมื่อกี้ฉันมองผิดไปเอง ไม่ได้เปลี่ยนไป ยังเหมือนเดิม แค่ผิวคล้ำขึ้นนิดหน่อย” เซี่ยเถาจ้องใบหน้าที่คล้ำแดดขึ้นเล็กน้อยของโจวเหย่อยู่ครู่ใหญ่
แม้จะคล้ำขึ้นบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้ดูแย่ลง กลับยิ่งมีความเป็นชายมากขึ้นอีก พอทำท่าขรึมจริงจังขึ้นมา ก็ดูเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน
เหมือนเมื่อครู่นี้เลย เธอเกือบถูกเขาหลอกเข้าแล้ว
โจวเหย่ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว “ไม่ได้ดูแย่ลงใช่ไหม?”
ถึงเขาจะแต่งงานมีภรรยาแล้ว แต่ภรรยาของเขาก็เป็นคนชอบมองหน้าตาอยู่ดีนี่นา
เซี่ยเถา “……”
เธอจึงเล่นตามน้ำ สีหน้าไม่เปลี่ยน ไม่หน้าแดงใจเต้น แล้วแกล้งหยอกสามีเสียหน่อย
“อืม แย่ลงจริง ๆ ทั้งคล้ำทั้งขี้เหร่ เหมือนก้อนถ่านเลย”
“จริงเหรอ ไม่เห็นมีใครบอกว่าฉันดูแย่ลงเลย อย่ามาหลอกให้ตกใจสิ” โจวเหย่เริ่มลน รีบวิ่งไปส่องกระจกที่โต๊ะเครื่องแป้ง
มองเผิน ๆ ก็ไม่เท่าไร แต่พอเพ่งดูดี ๆ เหมือนจะดูแย่ลงนิดหน่อยจริง ๆ ทว่าก็ไม่ได้ถึงขั้นนั้นสักหน่อยนี่
เซี่ยเถายังคงหลอกสามีต่อไป เธอเบิกดวงตารูปอัลมอนด์คู่สวยใส ทำทีประหลาดใจ
“อ้าว คุณไม่สังเกตเห็นเหรอ?”
“ลองดูให้ดีสิ หน้าคล้ำ ๆ ของคุณดูขี้เหร่ใช่ไหม แล้วตอนคุณกลับมาเมื่อกี้ ฉันตกใจเพราะหน้าตาขี้เหร่ของคุณหรือเปล่าล่ะ?”
โจวเหย่คิดตามแล้วก็เหมือนจะจริง ตอนเขาเข้ามา เซี่ยเถาแทบไม่กล้ามองหน้าเขา หรือว่าเธอจะตกใจจริง ๆ?