“คลอดลูกคนนี้แล้ว เราจะไม่เอาอีกแล้วนะ มีลูกสองคนก็ดีแล้ว ต่อไปครอบครัวเราสี่คนจะใช้ชีวิตกันให้ดี ผมจะพยายามให้มากขึ้นอีกหน่อย จะได้ทำให้คุณกับลูกทั้งสองคนมีชีวิตที่ดีขึ้นโดยเร็ว”
“จริงสิ เดือนนี้ไปตรวจครรภ์หรือยัง หมอว่าอย่างไรบ้าง?”
โจวเหย่มองหน้าท้องโตของเซี่ยเถาแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้
แต่เขาก็ไม่กล้าพูดมากเกินไป กลัวว่าพูดไปพูดมา ภรรยาของเขาจะพลอยหวาดกลัวขึ้นมา
ดูท่าเขาคงต้องตั้งใจเรียนในโรงเรียนนายร้อยให้หนักขึ้น จะได้หาโอกาสขอลาออกมาได้มากที่สุด โดยเฉพาะช่วงสองสามวันก่อนภรรยาคลอด เขาต้องอยู่เป็นเพื่อนเธอให้ได้
เซี่ยเถาพยักหน้า “ไปตรวจแล้ว หมอบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ไม่มีปัญหาอะไร”
ไม่ว่าจะเพื่อสุขภาพของลูกหรือร่างกายของตัวเอง เธอก็ไปตรวจครรภ์แทบทุกเดือน
เธอไม่ได้กลัวเรื่องอื่น แค่กลัวว่าพอลูกคลอดออกมาแล้วจะอ่อนแอเจ็บป่วยเหมือนชาติก่อน และกลัวว่าตัวเองจะคลอดยากเหมือนชาติก่อนอีก
โจวเหย่ถอนหายใจโล่งอก “อย่างนั้นก็ดีแล้ว ดีแล้ว”
ตอนนี้เขาไปเรียนที่โรงเรียนนายร้อยก็จริง แต่ก็ถือว่าเรียนไปทำงานไปด้วย ดังนั้นกองทัพยังคงจ่ายเบี้ยเลี้ยงให้ทุกเดือน แถมยังมีเงินช่วยเหลือพิเศษอีกก้อน รวมแล้วแต่ละเดือนก็ไม่น้อย
อีกทั้งที่พักที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ แม้แต่ค่าน้ำดื่มก็ไม่ต้องจ่ายเพิ่ม ทั้งยังไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันหรือค่าอาหารอะไรด้วย