“กินไม่ไหวแล้ว เอาให้คุณหมดเลย”
เพิ่งเช้าตรู่ ตื่นนอนได้ไม่นาน เซี่ยเถาก็ยังไม่ค่อยอยากอาหารนัก
แป้งทอดไส้หมูอร่อยมาก เพียงแต่มันไปหน่อย เธอกินไปได้ครึ่งเดียวก็ไม่ไหวแล้ว จึงยื่นมือส่งของที่กินค้างไว้ให้โจวเหย่
ส่วนไข่ต้ม เธอกินไข่ขาวแล้วก็ยัดไข่แดงเข้าปากโจวเหย่
มีเพียงหมูสับปั้นก้อนสองลูกที่เธอฝืนกินไปได้ไม่กี่คำ ที่เหลือยกให้โจวเหย่ทั้งหมด
โจวเหย่ชอบกินของเหลือจากเธอที่สุด เรื่องนี้เซี่ยเถาจำได้ขึ้นใจ
เป็นความชอบที่แปลกจริง ๆ ต่อไปอาหารที่เธอกินเหลือก็ไม่ต้องเอาไปให้หมากินแล้ว
“กินแค่นี้เองเหรอ กินอีกสักหน่อยสิ” โจวเหย่ขมวดคิ้ว ก่อนยื่นหมูสับปั้นก้อนมาไว้ตรงปากเซี่ยเถา
เขามองท้องของเธออีกครั้ง มันแทบไม่ได้นูนขึ้นมาเลย ดูผอมบางกว่าผู้หญิงที่ยังไม่ตั้งครรภ์เสียอีก
“ไม่กินแล้ว ไม่กินจริง ๆ ฉันกินไม่ไหวแล้ว คุณกินเถอะ” เซี่ยเถาเบือนหน้าหนี ไม่แม้แต่จะมองหมูสับปั้นก้อนตรงหน้า
ปกติผู้ชายคนนี้ชอบกินของเหลือจากเธอไม่ใช่เหรอ วันนี้ทำไมถึงไม่กินล่ะ ก่อนหน้านี้ยังกินเอา ๆ อยู่เลย
“กินอีกสองคำเถอะ เดี๋ยวต้องไปเดินตามทางเขาในชนบท หิวง่ายนะ ถ้าตอนนี้ไม่กิน พอหิวขึ้นมาจะทำยังไง?” โจวเหย่ปลอบเสียงนุ่ม
เขาไม่เข้าใจเลยว่าเซี่ยเถาตั้งท้องลูกสองคนแท้ ๆ ทำไมถึงกินได้น้อยขนาดนี้ เพิ่งกินไปนิดเดียวก็อิ่มเสียแล้ว