โจวเหย่เอ่ยอย่างจนใจว่า “ผมไม่ใส่ใจคุณตรงไหนกัน บอกมาสิ”
หลายวันมานี้ เขาจัดการทุกอย่างให้หมด ก่อนเข้านอนทุกคืนก็เอาแต่คิดถึงแม่ลูกคู่นี้ กลัวว่าพวกเธอจะหิวหรือเหนื่อยจนเกินไป
แบบนี้ยังเรียกว่าไม่ใส่ใจเธออีกหรือ?
เซี่ยเถาฮึดฮัด
“คุณก็พูดเองว่าแม่ฉันกำลังจะมา แม่เลี้ยงฉันมาจนโต ฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของแม่แค่คนเดียว ส่วนคุณก็เป็นลูกเขยแท้ ๆ แค่คนเดียวของแม่ เราไม่ควรเตรียมของให้แม่ฉันหน่อยหรือ?”
เขาใส่ใจเธอก็จริง แต่กลับไม่ได้ใส่ใจแม่ของเธอเลย
แม่เดินทางมาไกล นั่งรถไฟตั้งหลายวันหลายคืนตลอดทั้งปี คงขนของมาได้ไม่มาก ของที่ต้องใช้ก็ต้องซื้อเอาที่นี่ทั้งนั้น
วันนี้เธอซื้อของตั้งเยอะ แถมยังได้สวัสดิการพนักงานภายใน ไม่ได้ใช้เงินฟุ่มเฟือยเสียหน่อย นี่ต่างหากที่เรียกว่าประหยัดเงิน
ของบางอย่างก็ไม่ต้องใช้คูปองด้วย
ถูกกว่าซื้อจากที่อื่นตั้งเยอะ
สีหน้าโจวเหย่กระอักกระอ่วนขึ้นเล็กน้อย ในใจทั้งหงุดหงิดทั้งเสียดาย เขาอยากด่าตัวเองสักคำจริง ๆ
ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ช่วงสองวันนี้เขามัวแต่ยุ่งกับการยื่นเอกสารต่าง ๆ เตรียมเรื่องไปอบรมเพิ่มเติมที่โรงเรียนนายร้อย จนลืมแม่ยายไปเสียสนิท
“...ขอโทษ ของพวกนี้ควรซื้อจริง ๆ คุณดูสิว่ายังขาดอะไรอีก ผมให้เงินคุณไปซื้อ”
เซี่ยเถารู้ดีว่าความจริงแล้วเธอกับโจวเหย่ไม่ได้มีความรู้สึกให้กันมากนัก อย่างไรเสียพวกเขาก็เพิ่งอยู่ด้วยกันไม่ถึงเดือน ต่อให้มีใจให้กันบ้าง ก็คงเป็นแค่ผิวเผิน