โจวหวยฟื้นแล้ว ในที่สุดก็ผ่านช่วงสามวันอันตรายมาได้
หวงซิ่วอิงกับโจวเฟิงถอนหายใจโล่งอกเสียที ทั้งคู่ไม่ต้องเฝ้าอยู่ที่นี่ต่อแล้ว
“เสี่ยวหวย พักผ่อนให้ดีนะ พ่อกับแม่ยังมีธุระต้องจัดการ ขอตัวกลับก่อน”
พอเดินออกมาถึงทางเดินหน้าห้องผู้ป่วย
เมื่อเห็นว่าโจวเฟิงกำลังจะกลับกองทัพ หวงซิ่วอิงก็รีบดึงตัวเขาไว้ ก่อนจะกดเสียงต่ำพูดอย่างไม่พอใจ
“จะกลับไปทั้งอย่างนี้เลยเหรอ?”
“ไม่อย่างนั้นจะให้ทำยังไง มีธุระอะไรอีกหรือ?” โจวเฟิงชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าฉงน
การหาเวลามาอยู่โรงพยาบาลเขตทหารได้หลายวันก็นับว่าเป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว
ตอนนี้ในกองทัพมีเรื่องมากมายรอให้เขากลับไปจัดการ หากยังไม่กลับไป คงมีคนพูดถึงเขาแน่
หวงซิ่วอิงถลึงตาใส่เขา ก่อนจะตบหน้าผากเขาไปหนึ่งที
“ฉันว่าแกแก่จนเลอะเลือนไปแล้ว ลืมไปหรือไงว่าตัวเองมีลูกกี่คน?”
“หลายวันมานี้แกไม่เคยไปหาซเสี่ยวเหย่เลยสักครั้ง”
แม้ส่วนใหญ่เธอจะอยู่เฝ้าลูกชายคนโต แต่ระหว่างหลายวันนี้ก็แวะไปดูลูกชายคนรองเป็นครั้งคราวเหมือนกัน
ถึงเด็กคนนั้นจะพ้นขีดอันตรายแล้ว ขอแค่พักฟื้นให้ดีก็พอ แต่ยังไงก็ควรไปเยี่ยมบ้าง
อย่าทำให้ลูกน้อยใจเลย
แต่ก็บังเอิญทุกครั้งที่เธอหาเวลาไปเยี่ยมลูกชายคนรอง เขาก็มักจะหลับอยู่พอดี
สีหน้าโจวเฟิงดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาเล็กน้อย
เหมือนว่า...จะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ หลายวันนี้เขายุ่งจนหัวหมุน ทุกวันใจคอยพะวงอยู่ตลอด เรื่องอื่นเลยนึกไม่ออก