“ยินดีด้วย ยินดีด้วยนะเหล่าโจว ประกาศติดออกมาแล้ว อีกสองวันหนังสือตอบรับเข้าเรียนก็น่าจะส่งมาถึง”
“นี่นายมีลูกชายเก่งกาจเพิ่มมาอีกคนแล้วนะ ไอ้หนุ่มนั่นทำได้ดีมากตอนทดสอบสมรรถภาพร่างกาย ฉันว่าไม่ด้อยกว่าลูกชายคนโตของบ้านนายเลย”
คนผู้นี้คือโจวผิง ผู้อำนวยการวิทยาลัยบัญชาการระดับสูง เนื่องจากแซ่เดียวกัน อีกทั้งเคยพบกันอยู่หลายครั้ง โจวผิงจึงรู้จักโจวเฟิงมาตั้งแต่เนิ่น ๆ ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ไม่เลวเลย
ครั้งนี้ที่โจวเหย่มีโอกาสเข้าสอบคัดเลือกของโรงเรียนนายร้อย ก็อาศัยเส้นสายนี้เอง
“พวกคุณไม่ได้ให้สิทธิพิเศษเขาเพราะเห็นแก่ผมใช่ไหม?”
พอได้รับโทรศัพท์ โจวเฟิงก็แทบไม่อยากเชื่อ คิดว่าโจวผิงกำลังล้อเล่นกับเขาเสียอีก
ก่อนหน้านี้ ตอนที่ขอให้โจวเหย่ได้เข้าสอบโดยอาศัยเส้นสายนี้ เขากำชับโจวผิงไว้แล้วว่าอย่าให้สิทธิพิเศษแก่โจวเหย่เพราะเห็นแก่เขา
ควรเป็นอย่างไรก็ให้เป็นไปตามนั้น ไม่อย่างนั้นก็ไม่ยุติธรรมกับคนอื่นที่เข้าสอบเหมือนกัน
“พูดอะไรอย่างนั้น นายยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันเป็นคนยังไง? วางใจเถอะ ถ้าลูกชายนายไม่มีความสามารถ ต่อให้นายอยากให้ฉันช่วยเปิดทางให้ ฉันก็ไม่ยอมทำหรอก”
ที่จริงโจวผิงเองก็ไม่คิดว่าหนุ่มบ้านนอกที่แทบไม่มีความรู้คนนี้จะสอบผ่านได้จริง ๆ
เขาได้ยินมาว่าโจวเหย่เตรียมตัวแค่เดือนเดียว ก็เห็นได้ว่าหนุ่มคนนี้มีพรสวรรค์ด้านการเรียนไม่น้อย