เวลานั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากด้านนอก
ป้าหยางหันมามองเซี่ยเถา
เซี่ยเถาพยักหน้า ป้าหยางจึงอุ้มเด็กไปเปิดประตู
ทันทีที่ประตูเปิดออก
ผู้มาเยือนคือหวงซิ่วอิง
“แม่มาแล้วเหรอคะ” เซี่ยเถานอนอยู่บนเตียง รีบวางซุปไก่ดำที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่ง
“อย่าขยับ ๆ นอนอยู่เฉย ๆ ก็พอ” หวงซิ่วอิงรีบเข้าไปกดเซี่ยเถาไว้ ไม่ให้ขยับตัวส่งเดช จากนั้นก็ส่งสายตาให้ป้าหยาง
ป้าหยางเข้าใจทันที แม่สามีกับลูกสะใภ้คงมีเรื่องจะคุยกัน ไม่สะดวกให้เธออยู่ด้วย
เธอจึงอุ้มเด็กหมุนตัวเดินออกไป ก่อนจากไปยังไม่ลืมปิดประตูให้เรียบร้อย
เมื่อคนออกไปแล้ว หวงซิ่วอิงก็มองลูกสะใภ้ตรงหน้าอย่างพินิจ สีหน้าดูมีเลือดฝาดแก้มอมชมพู ก่อนคลอดกับหลังคลอดแทบไม่ต่างกันเลย ดูแล้วสุขภาพดีทีเดียว
นางลอบถอนหายใจโล่งอก แต่ก็ยังอดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้
“จริงสิ เถาเถา ร่างกายเป็นยังไงบ้าง”
“แล้วป้าหยางล่ะ ดูแลเธอไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม ถ้ามีอะไรก็บอกแม่นะ แม่จะช่วยหาใครมาแทนให้”
เซี่ยเถาส่ายหน้า “ป้าหยางเป็นคนละเอียดรอบคอบ ดูแลหนูดีมากค่ะ”
“ส่วนร่างกายหนูก็ฟื้นตัวได้ดี แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว ดีแล้ว” หวงซิ่วอิงยิ้ม ก่อนล้วงของชิ้นหนึ่งออกมาจากตัว มันถูกห่อด้วยผ้าเช็ดหน้า
นางค่อย ๆ คลี่ผ้าเช็ดหน้าออกต่อหน้าเซี่ยเถา ทีละชั้นจนหมด