ชาติก่อนเซี่ยเถาเคยใช้ชีวิตอยู่ในชนบท อย่างน้อยก็พอรู้ว่าตอนนี้เป็นฤดูเก็บเกี่ยว คนพวกนี้น่าจะกำลังเร่งเก็บผลผลิตและออกไปทำงานกันอยู่
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องที่จางจูฮัวเคยเล่าให้ฟังครั้งก่อน ชีวิตความเป็นอยู่ของหมู่บ้านชิงซานยากจนข้นแค้น ผลผลิตธัญพืชก็ไม่ดีนัก พอส่งธัญพืชส่วนกลางแล้วแทบไม่เหลืออะไร
ดูจากตอนนี้ สถานการณ์กลับเลวร้ายกว่าที่คิดเสียอีก ชาวบ้านที่นี่ต่างก็อดอยาก ไม่ต้องพูดถึงคนที่ถูกส่งตัวลงชนบทปฏิรูปเลย
พอคิดถึงตรงนี้ เซี่ยเถาก็อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้
จังหวะนั้นจางจูฮัวเดินเข้ามา “เถาเถา วันนี้ของที่เรามารับซื้อไม่ได้มีแค่ผ้าทอพื้นบ้านนะ ยังมีอย่างอื่นด้วย แต่เธอรับผิดชอบแค่ผ้าทอก็พอ ส่วนที่เหลือพวกเราจัดการเอง”
“เดี๋ยวเราไปที่สำนักงานหมู่บ้าน ให้หัวหน้าหมู่บ้านช่วยประกาศผ่านลำโพงเรียกชาวบ้านให้นำของที่จะขายไปชุมนุมกันที่ลานตรงนั้น”
“ถึงตอนนั้นเราก็รับซื้อของกันที่นั่น พอเสร็จแล้วก็กลับ”
ของพื้นบ้านจากชนบทไม่ได้มีแค่ผ้าทอ ก่อนหน้านี้พวกเขาแทบไม่รับซื้อผ้าทอกันเลย ปกติจะรับซื้อไข่ไก่บ้าน วุ้นเส้นพื้นบ้าน เห็ดหูหนูตากแห้ง ของป่าจากบนเขาอะไรพวกนั้น
ไม่รู้เหมือนกันว่าคราวนี้หัวหน้าสหกรณ์เป็นบ้าอะไร ถึงมอบงานยากขนาดนี้ให้เถาเถาทำ
เซี่ยเถาพยักหน้า “ได้ค่ะ พี่จูฮัว ฉันเข้าใจแล้ว”