โจวเฟิงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ พอหันไปมองในห้อง ก็เห็นเด็กสองคนในเปลกำลังหลับสนิทจริง ๆ
เด็กทั้งสองน่ารักน่าเอ็นดู ผิวขาวนุ่มนิ่ม แก้มกลม ๆ ดูอวบยุ้ย
หน้าตาเปลี่ยนไปทุกวัน ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน
พอนึกถึงว่าพวกเขาเป็นหลานชายหลานสาวที่แข็งแรงสมบูรณ์ของตัวเอง ใจของโจวเฟิงก็อ่อนลงไปไม่น้อย
เขาจึงลดเสียงลงแล้วร้องเรียกเบา ๆ
“เร็วเข้า หาบันไดมาให้ฉันหน่อย ช่วยพาฉันลงไปที”
โจวเหย่ได้ยิน แต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ก้มหน้ากินเมล็ดแตงต่อ
จะไปช่วยพ่อเฒ่าทำไม สู้กินเมล็ดแตงต่อยังสนุกกว่า
อีกอย่าง ขาก็หักอยู่ ช่วยใครไม่ได้หรอก ช่วยไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เขาควรพักรักษาตัวต่อไปดีกว่า
ออกไปปฏิบัติภารกิจจนบาดเจ็บหนักขนาดนี้ พ่อแท้ ๆ ยังไม่สนใจ ถ้าเขาไม่รักตัวเองอีกคนคงยิ่งแย่ไปกันใหญ่
ส่วนเซี่ยเถานั้นย้ายไปนั่งอีกมุมตั้งนานแล้ว เลือกที่ที่โจวเฟิงมองไม่เห็นง่าย ๆ แล้วอ่านหนังสือต่อโดยไม่ถูกรบกวนแม้แต่น้อย
ตอนนี้เธอกำลังอ่านตำรับยารักษาแผลเป็น
เมื่อคืนเสี่ยวหลานแอบมาหาเธอ พูดอ้อมไปอ้อมมาก็เพื่อบอกว่าช่วงนี้โจวอวิ๋นดูผิดปกติ แถมยังไม่ยอมกลับบ้าน
สองสามีภรรยาคู่นี้ไม่ได้เจอกันอีกเลย นับตั้งแต่พบกันที่โรงพยาบาลครั้งก่อน
เซี่ยเถานึกถึงใบหน้าของโจวอวิ๋น ก็พอเดาได้ว่าเป็นเพราะอะไร