ขอบตาของเซี่ยเถาแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เธอไม่พูดอะไรสักคำ จู่ ๆ ก็หันหลังปีนขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวจนมิด แล้วสะอื้นฮัก ๆ ร้องไห้เบา ๆ ราวกับลูกสัตว์ตัวน้อยที่ถูกกลั่นแกล้งจนคับแค้นใจถึงที่สุด
เมื่อเห็นภาพนี้ ป้าจางก็ยิ่งร้อนใจ
ให้ตายเถอะ ต้องถูกทำให้เจ็บช้ำน้ำใจขนาดไหน ถึงได้บีบให้คู่สามีภรรยาคู่นี้กลายเป็นแบบนี้
ก่อนหน้านี้ตอนเซี่ยเหมยก่อเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งร้องไห้ทั้งโวยวายอยู่ในบ้าน แถมยังอาศัยว่าพ่อสามีลำเอียง คิดจะแย่งตำรับยาประจำตระกูลของคนอื่นไป
เธอยังไม่เคยเห็นเซี่ยเถาถูกบีบจนร้องไห้สักหยด
ผู้บังคับบัญชาในฐานะพ่อ คราวนี้ทำเกินไปจริง ๆ จะพูดกับเด็กสองคนแบบนั้นได้ยังไง
ต่อให้ไม่ใช่ฝีมือเด็กสองคนนั้น แล้วมันยังไงล่ะ
เด็กสองคนก็ถูกทำให้เจ็บช้ำน้ำใจมามากพอแล้ว ยังไม่อนุญาตให้พวกเขาระบายบ้างหรือไง
ป้าจางไม่รู้จะปลอบอย่างไร ได้แต่เดินเข้าไปโอบเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วตบหลังเบา ๆ
หวงซิ่วอิงรีบร้อนเร่งฝีเท้ากลับมา ในที่สุดก็กลับถึงบ้านจนได้
พอมาถึงก็เห็นห่อสัมภาระกองใหญ่กองน้อยวางอยู่เต็มบ้าน ทุกห่อเก็บเรียบร้อยหมดแล้ว ยังมีข้าวของอีกหลายชิ้น
แม้แต่เปลที่หลานชายหลานสาวสองคนใช้นอนเป็นประจำ ก็ถูกยกมาไว้ในห้องรับแขกแล้ว
เด็กทั้งสองยังเล็กนัก ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เอาแต่ร้องไห้อยู่ในห้องรับแขก ร้องจนน่าสงสารจนหัวใจคนฟังบีบรัด